H ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Χατζηαναγνώστου Γιώργος

Αθήνα 2014  εκατό ημέρες πριν τις ευρωεκλογές αλλά και τις δημοτικές - περιφερειακές εκλογές .

21 "εκλεκτοί"  και σταυροπροσκυνημένοι στην ευρωβουλή των 751 ευρωβουλευτών.
Κατάλογος 42 "εκλεκτών"  υποψηφίων περιφερειαρχών , με αλφαβητική κατάταξη, εκ των οποίων θα αναδειχθούν εκείνοι που θα συγκεντρώσουν τους περισσότερους σταυρούς προτίμησης, ανάλογα με το συνολικό ποσοστό του κόμματος από το οποίο προέρχονται.

         Δεν θα ασχοληθούμε με το θέμα του τι κρύβεται πίσω από την σταυροδοσία που μόλις εχθές ενημερωθήκαμε σαν πολίτες αλλά με τις θέσεις μάχης για την επικείμενη σταυροδοσία.

Έτσι σύμφωνα με τον νόμο περί του Πως εκλέγεται ο περιφερειάρχης, οι αντιπεριφερειάρχες και οι περιφερειακοί σύμβουλοι διαβάζουμε ότιΣτα ψηφοδέλτια για τις περιφερειακές εκλογές θα υπάρχουν υποψήφιοι περιφερειάρχες, αντιπεριφερειάρχες (κατά νομό) και περιφερειακοί σύμβουλοι που ο αριθμός τους καθορίζεται αναλόγως του πληθυσμού της περιφέρειας.
Η εκλογή του περιφερειάρχη, των αντιπεριφερειαρχών περιφερειακών ενοτήτων (νομών) και των μελών του περιφερειακού συμβουλίου γίνεται κατά συνδυασμούς.
Υποψηφιότητες εκτός συνδυασμών αποκλείονται.

 Οι  περιφερειακοί σύμβουλοι θα εκλέγονται από κάθε περιφερειακό διαμέρισμα (τους σημερινούς  νομούς), αναλογικά με τον πληθυσμό του..
Το νομοσχέδιο προβλέπει ότι «το περιφερειακό συμβούλιο αποτελείται από σαράντα ένα (41) μέλη σε περιφέρειες με πληθυσμό έως 300.000 κατοίκους, πενήντα ένα (51) μέλη σε περιφέρειες με πληθυσμό από 300.001 έως 800.000 κατοίκους, εβδομήντα ένα (71) μέλη σε περιφέρειες άνω των 800.000 κατοίκων. Τα περιφερειακά συμβούλια Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας  θα αποτελείται από εκατόν ένα (101) μέλη.

Συνοπτικά "πολύς κόσμος" μα πάρα πολύς κόσμος για την ήδη πτωχευμένη ηθικά αλλά και οικονομικά Δημοκρατία μας.

Αντιλαμβανόμαστε εύλογα ότι στα πλαίσια της διεκδίκησης της "έδρας"  την "πολεμική" αλλά πάντα "ευγενική" πάλη των αντιμαχομένων και ανα πολιτικό "στρατόπεδο"  αλλά και μεταξύ των "εσωτερικών"  αντιπάλων ανα πολιτικό φορέα  ..
 
Σαν ιστορική συγκυρία  σήμερα μπορεί να καταγραφεί εύκολα αποτυπωμένο σε ΜΜΕ και διαδίκτυο  ένα τραγικά ασταθές περιβάλλον με 3,000,000 Έλληνες να ψυχοραγούν  από τα κατευθυνόμενα και εν πολλοίς επί χρόνια σχεδιαζόμενα μέτρα καταλήστευσης της αξιοπρέπειας ,και του εν συνόλω Ελληνικού πλούτου.
Το τραχύ και παχυλά αμειβόμενο όμως περιβάλλον της συμμετοχής στον πολιτικό βίο εγγυάται η συνέχεια του κράτους ανεξαρτήτως ολικής πτώχευσης καταστροφής ή ακόμα και πανδημίας ταραχών ή μαζικών ασθενειών .

Την εποχή που ο βασικός μισθός στοχεύετε σε επίπεδα Βουλγαρίας ,η επιχειρηματικότητα έχει ποινικοποιηθέι για να μην μπορεί να παράξει επ ουδενί πλούτο ,όπου ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός του Κράτους σαν καθεστωτική  επιταγή των Ευρωλάγνων Τραπεζοκαθοδηγούμενων δεν αφήνει κανένα περιθώριο ανάσας, όπου η ΓΣΒΕΕ με επίσημα στοιχεία προχθεσινά επιβεβαιώνει ότι το 36% των εμπόρων διαβιώνει μέσω της της σύνταξης των γονέων ,όταν 3,000,000 πολίτες είναι επίσημα ανασφάλιστοι λειτουργώντας σαν υγειονομική βόμβα ,το μέγεθος της επιλογής των εμπλεκομένων και αιτούντων τον σταυρό της επιλογής ,είναι τεράστιο και σοβαρότατη ελπίδα ή καταστροφή  για τους πολίτες.

Πέραν των πολιτικών αποχρώσεων αλλά και των σκέψεων-τοποθετήσεων  του κάθε ενεργού πολίτη που συμμετέχει σε αυτές τις διαδικασίες υπάρχει στην ρίζα της λειτουργίας της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας  το πρακτικό θέμα των αμοιβών αλλά και της εν μέρει κοινωνικής καταξίωσης αποδοχής από την κοινωνία των υποψηφίων για εκλογή .

Ο σταυρός των πολιτών που θα επιλέξουν τους "εκλεκτούς" είναι απόλυτα βέβαιο , κατά γενική ομολογία ότι άμεσα τουλάχιστον ( με ευγενείς σκέψεις) δεν θα απαλύνει τον σταυρό που κουβαλάνε οι πολίτες λόγω της κεντρικής πολιτικά ατζέντας που έχει προσυπογραφεί από τους "κυβερνώντες" μέσω μνημονίων κ.α.

Οι εσωτερικές διαδικασίες οι κομματικές μέχρι στιγμής δείχνουν ότι οι πέριξ των "αρχηγών"  είτε με την μορφή του παλαμακιστή ,ή του yesman , ;η του απλού ψηφοφόρου που έτυχε και έστρωσε το χαλάκι ,την ώρα που πέρναγε ο "αρχηγός" , έχουν την τιμητική τους.
Και βέβαια πως να μην είσαι όλως τυχαίως έξω από το αυτοκίνητο να ανοίξεις την ομπρέλα την ώρα που βρέχει να περάσει ο "αρχηγός " αλώβητος από την βλεδυρή και καταστροφική σταγόνα πάνω στο ραφτό μεταξωτό κουστούμι ή ταγέρ ,όταν γνωρίζεις ότι η πύλη των χρηματικών εσόδων ανοίγει με τα χέρια του "αρχηγού" ....
Βέβαια δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται και ό ρόλος των δευτεροκλασάτων "οπλαρχηγών¨οπου και αυτοί έχουν ανάγκη κουστωδίας και έχουν από καιρού εντρυφήσει και γνωρίσει επί σειρά ετών την ηθική και τίμια επί χρόνια  διαδικασία "ανέλιξης" μέσα από σωλήνες , φράξιες, μονομερείς αποφάσεις, και εκτιμήσεις συμφερόντων .

Καρέκλες με παχύ πέλος , καρέκλες πλαστικές ,όλες σε ανοικτή πλειοδοσία προς Άγρα ψήφων..
Γραφεία με μόνωση , γραφεία χωρίς μόνωση ,φωτογραφίζονται κρυφά από τους ενδιαφερομένους για την εκτίμηση του ανταποδοτικού οφέλους πριν την ζύμωση της επιλογής του υποψηφίου .
Κάδρα Εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς  ή απλά κάδρα που η σημασία τους δεν "βαραίνει"  τοποθετούνται νοερά πίσω από κάθε ενδιαφερόμενο και σηματοδοτούν τον στοχευμένο ορίζοντα του .
 
Θεωρητικά θα έλεγε κανείς ότι οι διαδικασίες της επιλογής προέρχονται από διαβούλευση ,τήρηση καταστατικών , επιτροπές κ.α . Στην πράξη όμως {αχ αυτή η πράξη}, η ερμηνεία του Συντάγματος διαφέρει τραγικά από πολιτικό φορέα σε πολιτικό φορέα καταργώντας και παραφράζοντας όπως έχουμε ήδη ζήσει ,το ίδιο το Σύνταγμα !!!, φανταστείτε πόσο μάλλον στις κομματικές οργανώσεις όπου τα εσωτερικά δεν δημοσιοποιούνται για ευνόητους λόγους !!!

Εκείνο που επί πολλά χρόνια έχει εκπαιδευτεί ο πολίτης του σήμερα είναι η επιβεβαίωση του  τρομακτικό και τεράστιο "εγώ " και το οποίο είναι η επιτομή της ναυαρχίδας του νεοφιλελευθερισμού όπου η αποδεδειγμένη ικανότητα συνάδει με ένα τεράστιο "εγώ".

 Την διαφορά έχει το "εγώ" με το "εμείς" είναι κάτι που μπορεί εννοιολογικά μεν  να ερμηνευτεί αλλά την ώρα της επιβίωσης σε αυτή την άγρια και ραγδαία καταστρεφόμενη πατρίδα από το τα τζάκια των "εγωπαθών"  και βαθειά αστικών οικογενειών που μονίμως εμφανίζονται σαν σωτήρες , τεχνοκράτες και με βαθεια γνώση της πατρίδας ,δεν έχει καμία σημασία για τους ενδιαφερόμενους .

Όπως δεν έχει σημασία και καμία πατρίδα ,στο όνομα της προστασίας της οικογένειας του ενδιαφερομένου , αλλά και της εγγυημένης ποιότητας ζωής του ενδιαφερομένου από τον κρατικό κορβανά !! Η μετάλαξη των πολιτικών θέσεων με την εν τέλει ασκούμενη πολιτική είενι επιβεβαιωμένη πρακτική  επί των αμνών πολιτών και επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Χαμηλόφωνες συζητήσεις σε τραπεζάκια συγκεντρώσεων , μυστικές συμφωνίες σε ταβερνάκια  , υποσχόμενα βλέμματα σε συνέδρια ,ανταλλαγές "προϊόντων"  στο περπάτημα στον δρόμο , βλέμματα υποτιμητικά , αλλά και ενθουσιώδη χειροκροτήματα μαζί με άπειρες διαπραγματεύσεις συνθέτουν το σκηνικό της επιλογής των υποψηφίων γαι το χρίσμα .

Και οι πρωτοστατούντες σαφώς ποιοι άλλοι ;;
 Οι άνθρωποι του "προέδρου" , οι άνθρωποι που κινούν τα νήματα παρά τω πλευρό ,,,,,Οι άνθρωποι που ήδη έχουν μια θέση , μια καρέκλα ,και πρέπει να στηρίξουν την θέση τους , την καρέκλα τους ,από ανθρώπους "φίλιους" από ανθρώπους γνωστούς ......αν όχι υποτακτικούς.

Η αξιοκρατία έχει δώσει την θέση της στην "γνωριμία" ,η αξιοπρέπεια έχει δώσει την θέση της  στην τιμή της θέσης ,

Και οι πολίτες ;;
Οι πολίτες που δεν συμμετέχουν στα δρώμενα στις κομματικές παρατάξεις ;;
Οι πολίτες που συστηματικά απορρίπτουν την συμμετοχή  σε εκλογικές διαδικασίες που δεν οδηγούν σε καμία γη της επαγγελίας;;
 Οι πολίτες που η αποχή τους είναι εμφανής σε κάθε εκλογές δείχνοντας το στίγμα της απαξίωσης της πολιτικής ζωής  ;;

Χάνονται μέσα στην σιωπή...;

'Όπως χάνεται και η φωνή τους εξ αιτίας της αδιαφορίας τους..
Οδηγούνται εξ αιτίας της σιωπής τους σε αδιέξοδα που άλλοι δημιουργούν για εκείνους..... 

 Έτσι οι έντιμοι άνθρωποι πολίτες χάνονται μέσα στον καταιγισμό συμφερόντων και αλληλοδιαπλεκομένων συμφερόντων μεταξύ της  υφιστάμενης "εξουσίας" και της υπό προώθηση "εξουσίας".


Και αυτό θυμίζει το σύντομο ανέκδοτο ...."Συζητάνε ο λύκος με το πρόβατο για το τι θα φάνε το βράδυ σαν δείπνο ......."  .  Προδιαγεγραμμένο τέλος.......

 
Η απάντηση σε αυτό το επί αιώνες και σε όλα τα πολιτεύματα πρόβλημα ,εμπεριέχει την τήρηση των καταστατικών διαδικασιών περί εκλογής , την δημοσίευση των ισολογισμών των πολιτικών δυνάμεων για λόγους διαφάνειας ,αλλά πρωτίστως και πολύ πριν από αυτά καλλιέργεια και επένδυση σε  παιδεία και κουλτούρα των λαών ώστε  να μπορέσουν με αυτοδιαχείριση να προωθήσουν την δημοκρατία που όλοι ονειρευόμαστε .

Μέχρι να γίνει όμως αυτό η σιωπή των αμνών διευκολύνει τις υφιστάμενες επί χρόνια δομές εξουσίας και τους "ανθρώπους" της που έχουν τιμή ....

Η ανατροπή των δοσίλογων που μας έχουν φέρει σε αυτή την δεινή θέση περνά όμως ,.πρώτα απο εμάς..

 Τιμή είναι η εξωτερική συνείδηση. Συνείδηση είναι η εσωτερική τιμή.

Άρθουρ Σοπενχάουερ, 1788-1860, Γερμανός φιλόσοφος

Αντι-μεταπολίτευση

Σκίτσο από το κατειλημμένο Πολυτεχνείο του 1973. Από το αφιέρωμα των ΑΣΚΙ στο Πολυτεχνείο. Στην ιστοσελίδα τους (www.askiweb.eu) και στο http://www.facebook.com/askigr?fref=ts

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου 

  Χάνει κανείς το μέτρημα προσπαθώντας να λογαριάσει πόσες φορές έπεσαν, εδώ και τέσσερις δεκαετίες, οι τίτλοι τέλους της μεταπολίτευσης. Το πρώτο «τέλος» εντοπίστηκε στα 1981, με τη νίκη των ηττημένων του Εμφυλίου επί της Δεξιάς∙ το επόμενο διαπιστώθηκε το ’89, με τον Ιστορικό Συμβιβασμό αλά ελληνικά∙ ένα ακόμα πανηγυρίστηκε το ’96, με την επικράτηση των «εκσυγχρονιστών» επί του «λαϊκισμού»∙ το τελευταίο δε βεβαιώθηκε προ διετίας, με την αυτοακύρωση της Βουλής χάριν του εθνοσωτήριου Μνημονίου.

 Παρά τις διαφορές, όλες οι προαναφερθείσες περιπτώσεις είχαν έναν κοινό παρονομαστή: κανένα «τέλος» από τα αναγγελλόμενα δεν υπαινισσόταν επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Ο χώρος της νοσταλγίας των συνταγματαρχών ήταν το περιθώριο, καθώς η μνήμη των φρικαλεοτήτων όπως και η γελοιότητά τους ήταν νωπές· άλλωστε, πολλά θα μπορούσε να προσάψει κανείς στην περίφημη «ελληνική πολιτική κουλτούρα», όχι όμως ροπή προς τον στρατωνισμό.

 Αυτό που αντίθετα υπήρξε διάχυτο όλα αυτά τα χρόνια, και παραδόξως έπειθε ακροατήρια με τις πιο διαφορετικές πολιτικές αναφορές (περισσότερο, τουλάχιστον, από το γραφικό «Ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται»), ήταν ο ψόγος της μεταπολίτευσης.

 Για πολλούς αριστερούς, η μεταπολίτευση υποτιμήθηκε, αρχικά ως «αλλαγή νατοϊκής φρουράς» και πιο πρόσφατα ως «Χούντα που δεν τελείωσε». Η εκτίμηση ήταν εντελώς εσφαλμένη, έβρισκε –και βρίσκει– ωστόσο ερείσματα: στη λειψή αποχουντοποίηση και τον φόβο ενός νέου πραξικοπήματος, στα περίφημα «σταγονίδια» και στα ίχνη συνέχειας του παλιού (προδικτατορικού) κόσμου, που προσδιόριζαν και τις συντεταγμένες του καινούριου, και βέβαια, στον αυταρχισμό και την αναγωγή μιας στρατιωτικοποιημένης Αστυνομίας σε πυλώνα του πολιτεύματος.

 Σε δεύτερο χρόνο, ήταν και πάλι ένα κομμάτι της Αριστεράς που έβλεπε στη μεταπολίτευση το συνώνυμο της ενσωμάτωσης «στο σύστημα» — μιας ενσωμάτωσης με τα ονοματεπώνυμα των προβεβλημένων πρωταγωνιστών της εξέγερσης του Νοέμβρη. Και εδώ θα συμφωνούσαν, από άλλη σκοπιά, και πολλοί δεξιοί. «Φύσει» απαισιόδοξοι για την έκβαση κάθε επαναστατικού εγχειρήματος, κυρίως όμως θέσει δικαιωμένοι για τη μετάλλαξη των (επώνυμων) «επαναστατών» του Πολυτεχνείου σε βολεμένους και διαπλεκόμενους διαχειριστές εξουσιών υπό τη σημαία του ΠΑΣΟΚ, οι συνήθεις ηττημένοι της μεταπολίτευσης δεν θα έβλεπαν σ’ αυτήν παρά «αριστεροχουντισμό» αρχικά, «σκάνδαλα» και «κονόμα» στη συνέχεια.

 Αυτά όμως μέχρι πρότινος. Γιατί στις μέρες μας ο ψόγος της μεταπολίτευσης μετατρέπεται σε δυσανεξία και μίσος. Η σύγκλιση, ωστόσο, δεν αφορά πλέον μια ορισμένη Αριστερά και μια κάποια Δεξιά∙ τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην αποκαθήλωση της Μεταπολίτευσης διεκδικούν σήμερα οι κάθε απόχρωσης «εκσυγχρονιστές», από κοινού με τους πάσης φύσεως νοσταλγούς της επταετίας, με πρώτη τη Χρυσή Αυγή.

 Από την έλευση του Μνημονίου και τη χαιρέκακη αναγγελία του τελευταίου τέλους της μεταπολίτευσης, το  πάλαι ποτέ φιλελεύθερο Κέντρο επιχειρηματολογεί για το αναπόφευκτο του  νέου εθνοσωτηρίου σοκ, ανασύροντας και ανακαινίζοντας όλα τα κλισέ της σημιτικής περιόδου. Κοινός τόπος, η καταγγελία του «κομματισμού» και της «λαϊκίστικης κουλτούρας της αντίστασης» που εισήγαγε η μεταπολίτευση και διάβρωσαν σε τέτοιο βαθμό το πολιτικό σύστημα, ώστε μας έφεραν τελικά στο χείλος της καταστροφής.

 Ριζοσπαστικοποιώντας την αφήγηση, η ακροδεξιά λέει τα πράγματα «έξω απ’ τα δόντια»: εξαιτίας της ιδεολογικής κυριαρχίας της Αριστεράς από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα –μιας κυριαρχίας που στηρίχτηκε στον «μύθο του Πολυτεχνείου» και είχε ως προπύργιο αφελληνισμένους εκπαιδευτικούς θεσμούς–, η Ελλάδα εγκατέλειψε τις εθνικές αξίες, παραδόθηκε σε διεφθαρμένους πολιτικούς και παρέμεινε μέχρι σήμερα «η μόνη σοβιετική χώρα στην Ευρώπη». Όπως όμως το θέτουν σε διάφορους τόνους ο πρωθυπουργός, ο υπουργός ΠροΠο, άνδρες της ομάδας ΔΕΛΤΑ και η Χρυσή Αυγή, «αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε».

***

  Η αναθεώρηση της μεταπολιτευτικής ιστορίας από την ακροδεξιά δεν συνιστά ελληνική πρωτοτυπία. Αξιοποιεί την αναθεώρηση του Ελληνικού Εμφυλίου και την εξιλέωση του δωσιλογισμού, συνηχεί με διεθνείς τάσεις, όπως το κλίμα ενάντια στον γαλλικό Μάη που συντηρούν (και) πρώην αριστεροί διανοούμενοι, εντάσσεται στην ίδια σχολή σκέψης με την αναθεώρηση της Γαλλικής Επανάστασης, που ενοχοποιείται από δεκαετίες για τα βίαια ξεσπάσματα και την «υπερπολιτικοποίηση» των Γάλλων: τον «λαϊκισμό» αλά φράνκα. Σε τελική ανάλυση, αν ένας πρώην  σημαίνων γάλλος κομμουνιστής όπως ο Γκαροντί αμφισβητεί το Ολοκαύτωμα, η αμφισβήτηση των νεκρών του Πολυτεχνείου από το Μιχαλολιάκο μοιάζει πταίσμα.

 Είναι όμως; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Το μίσος για τη μεταπολίτευση είναι μίσος για τη πιο μακρά περίοδο χωρίς πολέμους και πραξικοπήματα στην ιστορία της Ελλάδας. Είναι απωθημένο για την κατάρρευση του αντικομμουνισμού και της εθνικοφροσύνης (που επί δεκαετίες αποτελούσαν κρατική ιδεολογία), για την πρωτοφανή εμπλοκή των πολλών στην πολιτική, για τον εκδημοκρατισμό, για μια περίοδο πολιτιστικής αναγέννησης στην οποία οι λαϊκοί αγώνες άφηναν ίχνη στην κρατική πολιτική. Είναι όμως, ταυτόχρονα, και μια λαθροχειρία. Γιατί η μεταπολίτευση δεν ήταν μια ενιαία περίοδος∙ γιατί δεν σήμανε την «κομματικοποίηση του κράτους», αλλά την ένταξη των αγώνων «εντός κομματικών ορίων» και την κρατικοποίηση των κομμάτων∙ γιατί η διαφθορά τμήματος του πολιτικού και διοικητικού της προσωπικού ήταν το ανταποδοτικό τέλος για την επίβλεψη, από μέρους τους, του θριάμβου του ιδιωτικού επί του δημοσίου∙ γιατί ο (δεξιός) λαϊκισμός ήταν ανέκαθεν η άλλη όψη του αντιλαϊκισμού — υπαρξιακού εχθρού του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού.

 Το συμπέρασμα είναι, νομίζω, προφανές. Αντί μιας «πλειοδοτικής» απόρριψης της Μεταπολίτευσης και αντί μιας άνευ όρων αμυντικής υπεράσπισής της, χρειαζόμαστε μια νέα Μεταπολίτευση. Τη χρειαζόμαστε, και μάλιστα επειγόντως.

 Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος είναι αρχισυντάκτης του RedNotebook.

Ενθεματα

Προσφυγές κατά του Δημοσίου και τραπεζών ετοιμάζουν τα φυσικά πρόσωπα για το κούρεμα

 

Έτοιμοι για μακροχρόνιες δικαστικές διενέξεις με το Ελληνικό Δημόσιο εμφανίζονται οι ομολογιούχοι ιδιώτες αποταμιευτές, οι οποίοι δέχονται εισηγήσεις από τους δικηγόρους τους να στραφούν και εναντίον των τραπεζικών ιδρυμάτων που τους ενθάρρυναν να αγοράσουν τα ομόλογα αυτά μετά το ξέσπασμα της κρίσης.

Ο Σύλλογος Φυσικών Προσώπων Ομολογιούχων Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπεί 1.000 από τους 12.000 ομολογιούχους ιδιώτες αποταμιευτές φυσικά πρόσωπα έχει απευθυνθεί ήδη σε νομικά γραφεία , όπως αυτό του κ. Λυκουρέζου, για το σχεδιασμό της νομικής υπεράσπισης των επενδυτών και την διεκδίκηση των χρημάτων που θα χάσουν από το PSI.

Νομικοί τονίζουν πως το περιεχόμενο της δημόσιας πρόσκλησης για το PSI είναι συνταγματικό και σύμφωνο με την Ευρωπαϊκή Συνθήκη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ωστόσο υπογραμμίζουν πως αυτό δεν αποτρέπει τους ιδιώτες ομολογιούχους να κινηθούν δικαστικά κατά του Ελληνικού Δημοσίου, σημειώνοντας πως οι πιθανότητες δικαίωσης των φυσικών προσώπων για τις απώλειες από το PSI – ειδικά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου – είναι αρκετά καλές.

Σύμφωνα με πληροφορίες αν ισχύσει η εξαγγελία του υπουργού Οικονομικών κ. Ευάγγελου Βενιζέλου για την δημιουργία «μηχανισμού αναπλήρωσης» των απωλειών από το PSI και αποζημιωθούν όσοι αποταμίευσαν σε ελληνικά ομόλογα μέχρι του ποσού των 100.000 ευρώ ανά πρόσωπο τότε θα ανοίξει πιο εύκολα ο δρόμος για δικαστική διεκδίκηση και μεγαλύτερων ποσών.

Πληροφορίες αναφέρουν πως πολλοί δικηγόροι συμβουλεύουν τους πελάτες τους να στραφούν εναντίον των τραπεζών που τους ενθάρρυναν να αγοράσουν τα ομόλογα μετά το ξέσπασμα της κρίσης.

Οι συγκεκριμένες τράπεζες πουλούσαν τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου ως μεγάλη ευκαιρία την ίδια στιγμή που αυτές -κατά τους ομολογιούχους και τους νομικούς τους συμβούλους – «ξεφόρτωναν» τα ομόλογά τους στους ιδιώτες. Αυτό έγινε ιδιαίτερα διακριτό στο διάστημα μετά τον Ιανουάριο 2010. 

Πηγη 24h

Αντιμνημονιακός ευρωπαϊστής φερέφωνο της Μέρκελ!

Ο αντιμνημονικος αγώνας συγκροτείται μέρα την μέρα σε ενιαίο μέτωπο πάρα τις φιλότιμες π ροσπάθειες  των τραπεζιτών των δανειδοτούμενων κομματων, του ΚΚΕ και συνολικά του κόμματος του μνημονίου.

 Η βεντάλια ανοίγει  τόσο από τα Δεξιά όσο και από τα αριστερά ενώ όλες οι δυνάμεις συγκεντρώνονται γύρω από το θέμα Πατρίδα που στην αριστερή διαλεκτό είναι η «εθνική ανεξαρτησία». Το ότι δεν μιλάμε για πρωτοκαθεδρία  του αγώνα είναι γιατί έτσι συμφέρει τον αγώνα και την πατρίδα.

Το αντιμνημονικό μέτωπο όμως αποτελούμενο από γαλουχημένους ευρωπαϊστές αδυνατεί να   αποκτήσει εντελέχεια . Να φύγει δηλαδή από την περιοχή των δυνατοτήτων παίρνοντας στην περιοχή της πραγματικότητας και του πρακτέου.

Παραμένει στα ρηχά, στις διαπιστώσεις των αδυναμιών της ελληνικής πολιτικής σκηνής και  -για λόγους που μοιάζουν ψηφοθηρικοί- παρουσιάζει αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας,  είτε ως μισητή επιλογή είτε ως αδυναμία διαπραγμάτευσης των πολιτικών μας.  Στην ανάλυση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι  όλοι οι αντιμνημονικοί σπαταλιούνται επί ώρες στο να πείσουν για το αντιδημοκρατικό της ευρωζώνης, πράγμα που μεταξύ μας εδώ και καιρό έχει καταστεί αυτονόητο.

Το κρίσιμο ερώτημα που είναι: τι θα γίνει αύριο όταν οι αντιμνημονιακοί βρεθούν εκβιαζόμενοι με έξοδο από το ευρώ  από την Μερκελ και το euro group  δεν έχει απαντηθεί.

Η απάντηση που δίνεται από τoυς αντιμνημονιακούς ευρωπαϊστές είναι ότι το ευρώ είναι ένα “όπλο που δεν γίνεται να αφήσεις”.

Αυτή η απάντηση  φαινεται να μην λαμβανει υπόψη ότι το ευρώ είναι πυρηνικό όπλο και για το eurogroup  και με αυτό σε λίγες ώρες μπορεί να σαρώσει την χώρα. Για την ακρίβεια το οπλό αυτό είναι ήδη στα χέρια του εχθρού και ότι ώρα θέλει πατά το κόκκινο κουμπί του αφανισμού. Ήδη το χρησιμοποιεί εναντίων μας.

Η απάντηση αυτή λοιπόν δεν εμπεριέχει συγκροτημένο σχέδιο αφενός, αλλά καθίσταται και ύποπτη στο βαθμό που στερεί το αντιμνημομνικό μέτωπο από συγκροτημένο σχέδιο και οδηγεί το όλο εγχείρημα να κινείται στα όρια της ατέρμονης κλάψας.

Πάντως το πράγμα δεν ελέγχεται και η πολιτική ασφυξία των αντιμνημονικών ευρωπαϊστών θα ενταθεί και οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Καθημερινά οι αντιμνημονικοί θα κάνουν την μεγάλη επιλογή αντιλαμβανόμενοι ότι αντιμνημονιακός που προπαγανδίζει υπέρ του ευρώ είναι εργαλείο στα χέρια  της Μερκελ του Ντράγκι και του Γιουνκερ.

Αντιμνημονιακός ευρωπαϊστής… φερέφωνο της Μέρκελ 

 Πηγη papaioannou