ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ένα θαυμαστό, άγνωστο πολίτευμα

 

Νομίζω ότι είναι ηλίου φαεινότερο  το γεγονός πως το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει αποτύχει παταγωδώς. Φταίει η Δημοκρατία; Δεν θα μπορούσε, γιατί απλά, στην Ελλάδα δεν έχουμε Δημοκρατία. Αυτό το οποίο έχουμε είναι ένα πολύ νεαρό (γεννήθηκε μόλις το 1974) πολιτικό σύστημα το οποίο ονομάζουμε Δημοκρατία αλλά δεν είναι. Γιατί; Γιατί απλά Δημοκρατία σημαίνει λαϊκή κυριαρχία. Θυμηθείτε αυτές τις δύο λέξεις : λαϊκή κυριαρχία.

Ίσως κάποιος αναρωτηθεί, τι σημαίνει πραγματικά λαϊκή κυριαρχία; Και αυτό είναι απλό. Ο λαός είναι ο μόνος ο οποίος δικαιούται και νομιμοποιείται να αποφασίζει για ότι αυτός νομίζει σημαντικό. Δηλαδή, δεν χρειαζόμαστε ούτε οδοφράγματα, ούτε βία, ούτε επαναστάσεις.

 Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόμαστε ούτε καν να αλλάξουμε τα κόμματα και τους πολιτικούς. Τους αφήνουμε και νομοθετούν. Τους νόμους που μας ικανοποιούν, αυτούς με τους οποίους έστω μπορούμε να ζήσουμε μαζί, τους αποδεχόμαστε (φυσικάόλοι οι νόμοι ‘κατατίθενται’ στο διαδίκτυο και τυπωμένοι σε χαρτί σε δημόσιους χώρους για να ενημερωνόμαστε πριν την ψήφιση τους στην βουλή). 

Δηλαδή, δεν κάνουμε τίποτα ενάντια στον νόμο και στις επόμενες εκλογές θυμόμαστε και υποστηρίζουμε τον ‘καλό νομοθέτη’. Αν όμως ο νόμος δεν μας αρέσει, αν πιστεύουμε ότι είναι δόλιος, παράλογος ή απλά λανθασμένος τον ακυρώνουμε. Πως; Με ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Εδώ θα ήθελα να τονίσω ξανά ότι η λέξη ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ είναι απαγορευμένη και δεν αναφέρεται από ΚΑΝΕΝΑ πολιτικό χώρο και κόμμα. Ο λόγος είναι προφανέστατος. 
Το δημοψήφισμα ενισχύει τους πολίτες και αποδυναμώνει τραγικά τα πολιτικά κόμματα. Για αυτό ΚΑΝΕΙΣ (επιμένω στο ΚΑΝΕΙΣ) δεν το επιθυμεί.
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ;

Ζητάμε να προστεθούν στο Σύνταγμα τρία άρθρα.
1ον : Οι πολίτες μπορούν να ακυρώσουν τον οποιοδήποτε νόμο (χωρίς καμιά απολύτως εξαίρεση) προκαλώντας ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Αν ένας άνθρωπος, μια ομάδα ή οποιαδήποτε άλλη συλλογικότητα καταφέρει να συλλέξει 100.000 (το ένα εκατοστό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων) ενάντια στον νόμο, προκηρύσσεται δημοψήφισμα στο οποίο οι πολίτες κρίνουν αν ο νόμος θα εφαρμοστεί ή θα ακυρωθεί.
2ον : Οποιαδήποτε αλλαγή στο Σύνταγμα, από όπου και να προέρχεται, πρέπει υποχρεωτικά να κατοχυρωθεί από τους πολίτες μέσω δημοψηφίσματος. Γιατί το Σύνταγμα ως ο βασικός νόμος της Ελλάδας οφείλει να αντικατοπτρίζει όσο το δυνατό πιστότερα  τις ιδέες και  τις επιθυμίες των Ελλήνων.   
3ον : Αν μια ομάδα 200.000 πολιτών ζητήσει την πρόσθεση ενός άρθρου  (το οποίο αυτή έχει συγγράψει) στο Σύνταγμα, γίνεται δημοψήφισμα και αν οι πολίτες συμφωνούν, η πρόταση των συμπολιτών τους γίνεται άρθρο του Συντάγματος. Εννοείται ότι το παραπάνω δημοψήφισμα λαϊκής πρωτοβουλίας δεν μπορεί να θέτει ζητήματα που άπτονται ατομικών ελευθεριών και ανθρώπινων δικαιωμάτων.

ΑΛΛΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΜΕ;
 Όλα τα παραπάνω είναι οι σημαντικότεροι θεσμοί μιας πραγματικής  Δημοκρατίας. Δηλαδή μια Δημοκρατίας άμεσης καισυμμετοχικής. 
Τι όμως απαιτεί η Δημοκρατία από τους πολίτες εκτός της συμμετοχής τους; Σίγουρα δεν την αφορούν οι πολιτικές του θέσεις. Για την Δημοκρατία είναι αδιάφορο αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του ‘δεξιό’, κεντρώο’ ή ‘αριστερό’. Είναι αδιάφορο αν κάποιος είναι συντηρητικός, προοδευτικός ή ριζοσπάστης. 

Αντίθετα η ποικιλία των απόψεων και των θέσεων ενδυναμώνουν την Δημοκρατία. Και αυτό ‘απαιτεί’  η Δημοκρατία : τον διάλογο. Τον σεβασμό στην διαφορετικότητα, στην άποψη του άλλου και φυσικά στην δυνατότητα του να την εκφράζει. Είμαι Δημοκράτης σημαίνει δίνω λόγο στον Άλλον. Τον ακούω και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απαραίτητα συμφωνώ, σέβομαι τις απόψεις του. Θα πρέπει να βάλουμε στο πολιτικό μας λεξιλόγιο τις λέξεις συναίνεση και συμβιβασμός.  Μόνο τότε θα αλλάξει ο πολιτικός μας πολιτισμός. Και μην ξεχνάτε ότι η λέξη πολιτισμός προέρχεται από την λέξη πολίτης. Είμαστε πολιτισμένοι μόνο όταν είμαστε πολίτες και είμαστε πραγματικά πολίτες μόνο όταν είμαστε πραγματικά Δημοκράτες.

ΜΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;
Υπάρχει μια όμορφη πόλη με 400.000 ευτυχισμένους – όσο μπορεί να είναι ένας άνθρωπος –  πολίτες. Στις 18 Μαΐου του 2003 οι κάτοικοι της ψήφισαν για εννέα εθνικά θέματα, ένα ζήτημα το οποίο αφορούσε την περιφέρεια τους και άλλα δύο ζητήματα της ίδιας της πόλης. Αυτό ακριβώς σημαίνει λαϊκή κυριαρχία. Στην δική μας αντιπροσωπευτική δημοκρατία αντίστοιχα ζητήματα θα περνούσαν όλα ‘κάτω από το τραπέζι’.

 Δεν θα είχαμε καν ενημερωθεί και αν θέλαμε να αντιδράσουμε σε κάποια από αυτά απλά δεν θα μπορούσαμε. Οι κάτοικοι της Ζυρίχης ξέρουν πολύ καλά ότι όπως η αρχαία Ελλάδα ήταν η μητέρα της – μίας και μόνης –  Άμεσης Δημοκρατίας έτσι και η Ελβετία είναι η μητέρα της σύγχρονης  Άμεσης Δημοκρατίας, και είναι πολύ περήφανοι για αυτό. Το ίδιο περήφανοι και χαρούμενοι είναι πολύ άνθρωποι σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο που ανακαλύπτουν την πραγματική Δημοκρατία και προχωρούν αργά αλλά σταθερά στην εκδημοκράτιση της ‘Δημοκρατίας’ τους.

ΩΡΑΙΑ ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΕΣ, ΠΕΣ ΜΑΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ
 Εν μέσω κρίσης  οι Μεσσίες περισσεύουν. Είναι πολλοί αυτοί που προθυμοποιήθηκαν να μας σώσουν. Κάποιοι από αυτούς προχώρησαν και στην δημιουργία των απαραίτητων ιδιωτικών επιχειρήσεων (δηλαδή πολιτικών κομμάτων) προκειμένου να μας σώσουν. Φυσικά με το αζημίωτο.
Αυτό πρέπει να καταλάβουμε.Οι πολιτικοί δεν θα μας σώσουν ποτέ, οι πολιτικοί θα σώζουν πάντα τους εαυτούς τους και μόνο αυτούς. Η συντριπτική πλειοψηφία τους στην Ελλάδα είναι άθλιοι, ανίκανοι, ανεπάγγελτοι και αήθεις. 

Ο μόνος που μπορεί να μας σώσει είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Συμμετέχοντας στην πολιτική, δηλαδή συμμετέχοντας στην ίδια μας την ζωή. Πως; Κλείνοντας την τηλεόραση, διαβάζοντας ένα βιβλίο, δραπετεύοντας από το σπίτι μας και μιλώντας με τους συμπολίτες μας. Και αν τους βρείτε απογοητευμένους ή ακόμα και σε απόγνωση με όλα αυτά τα οποία ζούμε πείτε τους ότι υπάρχει λύση. Λέγεται  Δημοκρατία και είναι δίπλα μας. 

 Και όταν στην συνέχεια σας ρωτήσουν τι πρέπει να κάνουμε να τους πείτε μόνο μια λέξη : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Ζητείστε τους να ενημερωθούν, να το εξετάσουν ως θεσμό και αν τελικά συμφωνούν  να το μεταφέρουν σε όσους περισσότερους συμπολίτες μας μπορούνε. 
Και αν σας πούνε ότι οι Έλληνες δεν ξέρουν, ότι δεν είναι πολιτικά επαρκείς να τους απαντήσετε ότι ακόμα και αν δεν ξέρουν, ακόμα και αν όντως δεν είναι πολιτικά επαρκείς,  μόνο αυτοί δικαιούνται να αποφασίζουν για την ζωή και το μέλλον τους. Αν και εγώ είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι οι πολίτες ΠΑΝΤΑ και ΠΑΝΤΟΥ ξέρουν καλύτερα από τους πολιτικούς. 

Γιατί απλά οι πολίτες ποτέ δεν είναι ταυτόχρονα τόσο άθλιοι, ανίκανοι, ανεπάγγελτοι και αήθεις.

Όσοι ξέρετε Αγγλικά διαβάστε αυτό : http://www.democracy-international.org/book-direct-democracy.html. 

Είναι ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ βιβλίο το οποίο πρέπει να διαβάσει ο κάθε Έλληνας. Εσείς που δεν μπορείτε να το διαβάσετε στα Αγγλικά θα περιμένετε λίγο. Ελπίζω σύντομα (με την βοήθεια κάποιων καλών φίλων) να είμαστε σε θέση να σας το ‘προσφέρουμε’ στα Ελληνικά. Οποιοσδήποτε θέλει και μπορεί να βοηθήσει είναι ευπρόσδεκτος.

Aπο tvxs

Σκέφτομαι και γράφω: «Η δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα»

Tου μαθητή της 6ης Δημοτικού Πέτρου Σαλ……. (*ΒΜΡ>>>Έτσι πιστεύουμε. Δεν γνωρίζουμε αν είναι κατασκευασμένη από ενήλικα.)

Η δημοκρατία γεννήθηκε πρώτη φορά πριν από χιλιάδες χρόνια στην Ελλάδα και μετά απλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο πολύ γρήγορα, παρόλο που δεν υπήρχε Ιντερνετ. Η δημοκρατία είναι το πιο σπουδαίο από τα πολιτεύματα, είναι πολύ καλό πράγμα.

Αν δεν ήταν, θα την είχαμε καταργήσει όπως τα θερμόμετρα με τον υδράργυρο.
Δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα σημαίνει να μπορείς να λες ελεύθερα τη γνώμη σου, φτάνει να συμφωνεί μαζί σου ο Πρετεντέρης, η Τρέμη και ο Πρωτοσάλτης.


Δημοκρατία επίσης είναι να μπορείς να διαδηλώνεις ελεύθερα για ό, τι πράγμα θέλεις.
Υπάρχουν χιλιάδες διαδηλώσεις για να πηγαίνεις κάθε τόσο. Θα ήθελα κι εγώ να πάω σε μια διαδήλωση που θα λέει ότι μπορούμε να τρώμε ελεύθερα σουβλάκια, τσίζμπουρκερ και άλλα σκατοφάγια κάθε μέρα κι όχι 1 φορά το μήνα, αλλά δεν έχει φτιαχτεί ακόμα τέτοια διαδήλωση.

Σ’ αυτές που γίνονται σήμερα οι μεγάλοι διαδηλώνουν για το ίδιο πράγμα αλλά ξεχωριστά.
Άμα βρεθούνε όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί, μπορεί να τσακωθούνε και να αρχίσουνε τις μπουνιές.

Στις διαδηλώσεις περνάς ωραία, είναι σκέτη περιπέτεια, αρκεί να φοράς μάσκα, γυαλιά και να αντέχεις το ξύλο.

Οι μεγάλοι που πηγαίνουν σ’ αυτές καλά θα κάνουν να αγοράζουν δικά τους γυαλιά γιατί την τελευταία φορά που πήγε ο μπαμπάς μου, μου πήρε τα γυαλιά του κολυμβητηρίου για να μην τον τσούζουν τα μάτια του και μου τα έχασε. Εγώ νεύριασα και μετά τσακώθηκε με τη μαμά που τον έλεγε άχρηστο και πως αν ήταν άξιος θα έτρωγε κι αυτός μερικά λεφτά από αυτά που τρώγανε και οι άλλοι και τώρα δε θα αναγκαζόταν να τρέχει στις διαδηλώσεις, και να τρώει ξύλο, 40 χρονών άνθρωπος, αλλά δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε.

Στη Δημοκρατία ψηφίζεις όποιον θέλεις για να γίνει βουλευτής και μετά άμα δε σου αρέσει μπορείς να τον βρίσεις, να τον φασκελώσεις ή να του πετάξεις αυγό ελεύθερα. Αυτός όμως όσες βρισιές κι αν ακούσει δεν το κουνάει από τη θέση του, δεν καταλαβαίνει Χριστό.

Οι διαφορετικοί βουλευτές μέσα στη Βουλή φωνάζουν, τσακώνονται, κάνουν τους εχθρούς και τους μαλωμένους και καμιά φορά βρίζουν ο ένας τον άλλο. Ένας είπε τους άλλους γαϊδούρια προκαιρού και μετά αυτοί τον κάνανε Υπουργό.

Άρα στη Δημοκρατία μπορείς να βρίζεις ελεύθερα άμα είσαι μεγάλος. Άμα πάλι είσαι μικρός, μπορεί να σε βάλει η δασκάλα τιμωρία γιατί είπες το Γιωργο μαλακοπίτουρα.

Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία που είναι καλή. Το αντίθετο της Δημοκρατίας είναι η Χούντα που είναι κακή. Είναι αυτή που είχε ο μπαμπάς όταν ήταν μικρός. Στη Χούντα δεν κάνουν εκλογές και δεν κλείνουν τα σχολεία 4 μέρες.

Ούτε τώρα κάνουμε εκλογές γιατί θα είναι καταστροφή για τον τόπο, λένε όλοι στις τηλεοράσεις, που δε θέλουν να χάνουμε μαθήματα και να μείνουμε αγράμματοι.

Σήμερα έχουμε για πρωθυπουργό έναν πολύ καλό κύριο τον Παπαδήμο που αρέσει πολύ στη γιαγιά γιατί είναι σοβαρός, όμορφος, τα λέει ωραία απέξω χωρίς να τα διαβάζει σαν τον προηγούμενο, και έχει έρθει απ’ το εξωτερικό.

Η γιαγιά που έχει Αλσχάιμερ νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς και απορεί γιατί δε φοράει στολή. Το βασιλιά δεν τον είχε ψηφίσει κανείς για να μας κυβερνά, αλλά ούτε και τούτον τον έχει ψηφίσει κανείς, γι’ αυτό μπερδεύεται η γιαγιά.

Δημοκρατία ακόμα είναι να κάνεις ότι λένε οι πιο πολλοί. Στο σχολείο μου δεν έχουμε δημοκρατία γιατί ενώ είμαστε 25 παιδιά στην τάξη, κάνουμε πάντα αυτό που θέλει η δασκάλα μας.

Στο σπίτι μας πάλι έχουμε δημοκρατία. Κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε ο αδερφός μου, η μαμά μου κι εγώ.

 Είμαστε πιο πολλοί απ’ τον μπαμπά μου. Είμαστε ο λαός. Και ο μπαμπάς είναι ένας καλός κυβερνήτης που μας ακούει.

Και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία και στο σπίτι έχουμε δημοκρατία και θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι αν εκτός από δημοκρατία, ο μπαμπάς είχε και δουλειά.

Πηγη Σχολιαστες χωρις Σύνορα

Η κοινουλευτική ολιγαρχία έχει καταστρέψει την κοινωνία και το καθεστώς ακόμα να ανοίξει συζήτηση για τη δημοκρατία, ενώ η αριστερά, στην κοσμάρα της, επιμένει πως για όλα φταίει μόνο ο καπιταλισμός.

Το πρόβλημά μας είναι ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ. Δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε νομικό. Δεν είναι δηλαδή τεχνικό πρόβλημα. Είναι πολιτικό πρόβλημα. Δεν έχει να κάνει απλώς με το ευρώ, την παγκοσμοιοποίηση, το δημόσιο χρέος, τον καπιταλισμό, τις τράπεζες, τις μειώσεις συντάξεων και μισθών, την εξοντωτική φορολογία, τις άθλιες συμβάσεις εργασίας, τα ομόλογα, και τα cds.

Ολα αυτά είναι συμπτώματα. Μιας και της ίδιας ασθένειας. Είναι τα συμπτώματα. Δεν είναι η ασθένεια. Οι ανισότητες, οικονομικές και πολιτικές, είναι ΜΟΝΟ συμπτώματα της ίδιας αρχαίας ασθένειας: της πολιτικής ανισότητας. Της έλλειψης της δημοκρατίας.

Το πρόβλημά μας έχει να κάνει με το ποιος είναι κυρίαρχος: ο λαός ή μια μικρή ομάδα πολιτών;
Ο κοινοβουλευτισμός (αντιπρόσωποι με μακρές θητείες που εκλέγονται με κάλπη, και επιτρέπεται να ξανα-καταλαμβάνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι τις θέσεις εξουσίας, στο πολίτευμα, στα κόμματα, στα σωματεια και στους φυσιολατρικούς ομίλους), ΔΕΝ είναι δημοκρατία. Είναι ολιγαρχία.

Ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.
2000 στελέχη του ΠαΣοΚ κι άλλα τόσα της ΝΔ, δηλαδή λιγώτεροι από 5000, είναι η ολιγαρχική εκείνη πολιτική ομάδα που λυμαίνεται τα δημόσια αξιώματα. Τα λυμαίνεται. Δεν γίνεται στη δημοκρατία έτσι.

 Στη δημοκρατία περνάνε ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ από τα δημόσια αξιώματα. Εδώ έχουμε 5000 πολίτες, τους ιδιους εδώ και 40 χρόνια, που είναι οι μόνοι που γίνονται κυβερνήτες και νομοθέτες μας. Και δημαρχαίοι μας.

Κι ενώ ζούμε στη χώρα της δημοκρατίας, κι ενώ οι δασκάλοι μας στο δημοτικό μας είπαν ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ναι, μας το είπαν στην ιστορία, στο μάθημα αμέσως μετά τους μηδικούς πολέμους ήταν, εσάς δεν σας το είπε δηλαδή ο δάσκαλος ο δικός σας;), κι ενώ ο κοινοβουλευτισμός, οι υπηρέτες του και τα κόμματά του έχουν καταστρέψει τη χώρα, κι ενώ το περίφημο “πολιτικό προσωπικό” αναγνωρίζει τις ευθύνες του για το χάλι, κανένας τους δεν ανοίγει την συζήτηση για αλλαγή του πολιτεύματος στο πιο δημοκρατικό. Κανένας, οι ολιγάρχες.

Εκεί αυτοί. Θέλουν να εκλέγονται (με κάλπη, δηλαδή την καταστροφή της δημοκρατίας) οι ίδιοι και οι ίδιοι, ξανά και ξανά, και να διορίζουν και τους υπόλοιπους (ανώτατους δικαστές, “ανεξάρτητες” αρχές, κλπ κλπ), οι άρρωστοι εξουσιαστές. Κι από πίσω τους η ίδια και η ίδια οικονομική ολιγαρχία, εγχώρια και διεθνής, που τους σπουδάζει, τους ταίζει, τους διορίζει, τους προωθεί, τους εκβιάζει, τους αμοίβει με χίλιους τρόπους και γενικώς τους έχει στο χέρι και τους ελέγχει.

Και τους βλέπουμε και τους ακούμε καθημερινά να μιλάνε για οικονομικά και για χίλια δυο. Για όλα. Εκτός από ένα. Την δημοκρατία. Την συζήτηση για το τι είναι δημοκρατία. Για το πως μπορούμε να κάνουμε το πολίτευμά μας να αρχίσει να μοιάζει επιτέλους με δημοκρατία.

Και καλά αυτοί (ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ), εξουσιαστές είναι οι άνθρωποι, βαρειά ασθενείς. Δυστυχώς κάτι παρόμοιο κάνουν και οι ηγεσίες της αριστεράς που υποτίθεται νοιάζονται πρώτα για το λαό. Επιμένουν πως για όλα φταίει ΜΟΝΟ ο καπιταλισμός.
Και δεν λένε κουβέντα για δημοκρατία. Για πολιτειακή αλλαγή. Διότι ΚΑΙ τα δικά τους τα κόμματα,
ΚΑΙ οι πολιτικές τους οργανώσεις ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ που ελέγχουν ακόμη, όλα με κοινοβουλευτισμό μακράς θητείας και επανεκλογές των ίδιων και των ίδιων, δουλεύουν.

 Πουθενά δημοκρατία ΚΑΙ στην αριστερά. Συγκεντρωτισμός και ολιγαρχία κι εκεί.

Χωρίς δημοκρατία, το όνειρο της αριστεράς για σοσιαλισμό, θα καταλήξει ο ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΣ εφιάλτης που έζησαν οι λαοί της ανατολικής ευρώπης πρόσφατα.

Η αριστερά έχει έναν κρίσιμο ρόλο να παίξει: Η θα κατανοήσει πως η ασθένεια είναι η έλλειψη ισοκρατίας, δηλαδή δημοκρατίας, δηλαδή η ανισότητα πολιτικής ισχύος μεταξύ όλων των πολιτών ή θα συνεχίσει να συρρικνώνεται και τέλος πάντων να μην πείθει τους πολίτες και τον λαό. Διότι ο καπιταλισμός είναι σύμπτωμα. Η ασθένεια είναι η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ. Η έλλειψη δημοκρατίας είναι η κακιά αρρώστια.

Αν η αριστερά θέλει να πολεμήσει την οικονομική ανισότητα και τον καπιταλισμό (και ορισμένοι ας αφήσουν τα ιδεαλιστικά του τύπου άσπρο-μαύρο, κι ας κατανοήσουν, μαζί με την διαλεκτική, πως κι ο καπιταλισμός έχει διαβαθμίσεις και εντάσεις εκμεταλλευτικές), πρέπει να κάνει σημαία της την δημοκρατία. Την δημοκρατία.

Να βρει να προτείνει τρόπους πως θα γίνει η αναμόρφωση του πολιτεύματος. Πως θα γίνεται ο κάθε τυχαίος απλός πολίτης δημόσιος άρχοντας με την κλήρωση. Πως θα συγκροτούνται τα λαϊκά δικαστήρια και οι εξεταστικές επιτροπές με κληρώσεις από απλούς πολίτες.

Πως θα φύγουν οι επαγγελματίες νομοθέτες-βουλευτές και πως θα νομοθετεί όλο το εκλογικό σώμα (ενώ υπάρχει το Δίκτυο Περικλής που η αριστερά “αγνοεί” εκκωφαντικά,  και μαζί της όλες οι νεοφανείς οργανώσεις, κινήματα και ομάδες).

Δεν μπορεί από τη μια η κοινουλευτική ολιγαρχία να έχει καταστρέψει την κοινωνία και από την άλλη οι καθεστωτικοί πολιτικοί να αρνούνται να ανοίξουν τη δημόσια συζήτηση για τη δημοκρατία, ενώ η αριστερά, στην κοσμάρα της, να επιμένει πως για όλα φταίει ΜΟΝΟ ο καπιταλισμός

ΠΗΓΉ  anarmodios

Δημοκρατία: Τόσο δύσκολο είναι;

Με αφορμή ένα άρθρο του Μπογιόπουλου στο Ριζοσπάστη, που αναδημοσιεύτηκε στο olympia.gr, γράφονται τα δικά μας σχόλια. 

Το άρθρο αναφέρεται στο γεγονός πως το 52% του προϋπολογισμού πάει σε τόκους και χρεολύσια.

Το δικό μας σχόλιο:

Λείπει ένα “δια ταύτα”, που θα ενώσει και συγκροτήσει μια μεγάλη πολιτική δύναμη που θα συντρίψει την πολύπλευρη βία της ολιγαρχικής παγκόσμιας τάξης.
Ας εγκαταλείψουν όλοι τις άσφαιρες εκκλήσεις.

Υπάρχει πολιτικό πλαίσιο που να χωρά “αριστερούς” και “δεξιούς”,χριστιανούς και μουσουλμάνους, έλληνες και ξένους και τελικά όλο τον παραδαρμένο πληθυσμό του πλανήτη;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, παρ’ εκτός:
“Ένα Σύνταγμα, ένα Πολίτευμα, όπου όλες οι εξουσίες ανήκουν και όχι εκπορεύονται, από το λαό: Δημοκρατία, δηλ. χωρίς επίθετα.
Εκκλησία του δήμου.

Όλοι αυτοί οι επώνυμοι που σχολιάζουν ή κάνουν εκκλήσεις ενότητας, ενότητα πάνω σε τι;

Το λένε και το ξαναλένε: “Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα”.

Ναι, αλλά όταν αυτή υπάρχει και επιτρέπει στο λαό να αποφασίζει. Οι διαφορετικές απόψεις είναι σεβαστές, αλλά θα μετατρέπονται σε αέναη διαίρεση, αν ο τελικός κριτής δεν είναι ο λαός.

Οι διαφορές λύνονται με καθολική ψηφοφορία ενός καλά πληροφορημένου λαού. Ενός λαού, π.χ. που διαθέτει πολλές δικές του φωνές στις δημόσιες συχνότητες, που κατέχονται σήμερα, από οιλιγάρχες.

Η Ισηγορία είναι βασικό συστατικό της δημοκρατίας.
Η Ισονομία έρχεται, όταν τους νόμους τους διαμορφώνει και τους αποφασίζει, τους εγκρίνει και ελέγχει την εκτέλεση του ο ίδιος ο λαός.

Αυτό το τόσο απλό, γιατί δεν το βάζει κανείς σε δημόσια διαβούλευση και δεν το κάνει πρόταση; “Κανείς”, από τους έχοντες ακόμα πρόσβαση και λόγο στα καθεστωτικά ΜΜΕ;
Η φωνή των απλών πολιτών είναι αδύναμη.

Η μετάβαση στη δημοκρατία δεν μπορεί να γίνει έξω από τη σημερινή συνταγματική τάξη. Θα βρεθούν χίλιες δυο δικαιολογίες για διεθνή επέμβαση, αν κάποιοι ονειρεύονται βία. Όμως, ο δρόμος δε θα είναι ειρηνικός.
Το καθεστώς των τοκογλύφων δεν θα παραδώσει αμαχητί τα όπλα.

Δεν είναι οι εκλογές, που αλλάζουν ή δεν αλλάζουν τα πράγματα, αλλά οι πολιτικές, που έχουν τη δύναμη να ενώσουν.

Η Δύναμη της ενότητας είναι αυτή που συντρίβει τη βία του καθεστώτος και όχι οι φαντασιώσεις του καθένα μας.

ΣΥΝΤΑΧΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ , λοιπόν, ένας ένας εφικτός ρεαλιστικός στόχος. Κι επειδή η βουλή αυτή θα είναι μεταβατική και λίγη δουλειά θα έχει να κάνει, περιμένοντας το σύνταγμα που θα φτιάξει ο λαός, όπως π.χ. στην Ισλανδία, δεν υπάρχει λόγος να πληρώνονται. Δείχνεις έτσι την καθαρότητα των προθέσεων σου.

Ο μισθός σου πάει σε εκείνους που σε επέλεξαν και αυτοί ξέρουν τι θα κάμουν.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ , ΟΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, ΘΑ ΑΠΟΝΕΜΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. (όπως π.χ. στην Ελβετία)
(ΦΥΣΙΚΑ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ.)
Τόσο δύσκολο είναι;

(εικόνα ΔΟΝ ΨΥΧΩΤΗΣ)

Πηγη Ithacanet.gr