Πίστευε ότι παιδάκια δεν είναι ανάγκη να κάνουν κάθε μέρα μπάνιο!...

Πιθανόν να μη θυμάστε ότι η προφυλακισμένη κόρη του Τσοχατζόπουλου είχε διατελέσει επικεφαλής του ΠΙΚΠΑ Βούλας . Το θυμούνται όμως οι εργαζόμενοι στο ίδρυμα οι οποίοι περιέγραψαν το εξής περιστατικό .

Όταν ανέλαβε τη ... διοίκηση ζήτησε να μάθει για τις αρμοδιότητες ενός εκάστου.

Κάποιος από αυτούς είχε αναλάβει να κάνει μπάνιο τα παιδάκια κάθε μέρα, όπως είναι το λογικό και το επιβαλλόμενο.

«Μα γιατί κάθε μέρα; Κάθε δύο εβδομάδες είναι καλά. Δεν παθαίνουν τίποτα τα παιδιά» του είχε πει. «Εσείς κάθε δεκαπέντε μέρες κάνετε μπάνιο;» τη ρώτησε ο εργαζόμενος εκνευρισμένος.

Και σε ένα μήνα έχασε τη δουλειά του ! Ακόμη για τις ... αρετές της Αρετής μιλάνε στο ΠΙΚΠΑ. Ακόμη...
parapolitika.gr

Πρωτομαγιά . Οι εξεγέρσεις στο Σικάγο

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.

Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.

Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".

Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket.

Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε κοντά στους αστυνομικούς οι οποίοι άρχισαν να πυροβολούν και να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση. Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, επίσημα μόνο οκτώ νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις διαδηλωτές έχουν επαληθευτεί.

Το γνωστό σκίτσο ενός αναρχικού που πετάει μία βόμβα εμφανίστηκε έπειτα αυτού του συμβάντος.
Οκτώ συλληφθέντες διαδηλωτές δικάστηκαν, τέσσερις αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο και άλλος ένας αφαίρεσε μόνος τη ζωή του στην φυλακή. Η διεθνής προβολή αυτής της δίκης δημιούργησε τα θεμέλια της Εργατικής Πρωτομαγιάς ως Εργατικής Γιορτής.
 
Από τη Βικιπαίδεια

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.

Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης.

 Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".

Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 κομμουνιστές Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".

Το Μάη του 1963, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.

Το 1976, πάλι πρώτη Μαΐου, είχαμε το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε τροχαίο. Ο Αλέκος Παναγούλης έχει μείνει στην ιστορία σαν σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας για την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού , τον Αύγουστο του 1968. Είχε συλληφθεί άμεσα και είχε τελειώσει την απολογία του με τη φράση "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας".

 Η παγκόσμια κατακραυγή της δίκης απέτρεψε την εκτέλεση του Παναγούλη. Στη φυλακή βασανίστηκε μέχρι την απελευθέρωσή του. Η αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος τον Αύγουστο του 1973 κάλυπτε και τον Αλέκο Παναγούλη. Η συγκυρία του θανάτου του Παναγούλη σε τροχαίο χαρακτηρίζεται από πολλούς ιδιαίτερα ύποπτη, επειδή μόλις λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φέρει στη δημοσιότητα στοιχεία από τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ.
 
Από τη Βικιπαίδεια.

Το επεισόδιο της εκπομπής «Η ΕΡΤ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΕΛΛΑΔΑ» με τίτλο «ΜΑΗΣ ’36 ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» παρουσιάζει την εξέγερση των εργατών το ΜΑΗ του 1936 που ξεκίνησε από τη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ και επεκτάθηκε σε διάφορες πόλεις της ΕΛΛΑΔΑΣ. Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ Ιστορικός μιλάει για την εκρηκτική κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, την ιστορία των εργατικών σωματείων, τη σταδιακή αύξηση του αριθμού τους, τον τρόπο αντιμετώπισης από την πολιτική ηγεσία. Η άφιξη των προσφύγων ώθησε τους εργοδότες στην άμεση απορρόφηση τους και στους χαμηλούς μισθούς τους, η ανεργία αυξήθηκε, η φτώχεια και η εξαθλίωση άγγιξαν τα στρώματα του πληθυσμού. Η κρίση του 1929 στην παγκόσμια οικονομία άρχισε να επηρεάζει τη χώρα και να συσσωρεύει την οργή των εργατικών σωματείων. Η κινητοποίηση ξεκίνησε από μια κλαδική απεργία των καπνεργατών και όταν η Χωροφυλακή επιχείρησε να την καταστείλει, συσπειρώθηκε ολόκληρο το εργατικό κίνημα. Ακολούθησαν επεισόδια μεγάλης έντασης με νεκρούς και τραυματίες, μάχες διαδηλωτών και απλών πολιτών με τους αστυνομικούς, που μετέτρεψαν την πόλη σε πεδίο μάχης και παρέλυσαν την κάθε δραστηριότητα. Παράλληλα, επιζώντες απεργοί και μάρτυρες των γεγονότων αφηγούνται τις εξελίξεις εκείνων των ημερών, φωτίζουν άγνωστες πτυχές τους, συγκινούνται με την αποφασιστικότητα των απεργών και τη συμπαράσταση των κατοίκων. Επίλογος της δυναμικής εξέγερσης ήταν η συνεργασία με εκπροσώπους της στρατιωτικής και πολιτικής εξουσίας με στόχο την ικανοποίηση των αιτημάτων των εργατών, την τιμωρία των δολοφόνων και την αποζημίωση των θυμάτων. Ταυτόχρονα, γίνεται αναφορά στις πολιτικές διαστάσεις της μαζικής κινητοποίησης και στη σύνδεση της με τη επερχόμενη δικτατορία του ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ.

 Μπορείτε να δείτε το ντοκυμαντέρ ΕΔΩ

Ας συμπεριφερθούμε ως πολίτες και όχι ως ραγιάδες ψηφοφόροι

Λοιπόν, τέρμα τ’ αστεία και τα ψέματα, η ώρα των εκλογών φτάνει. Κι είναι εκλογές κρίσιμες, στ’ αλήθεια. Όχι με τους εκβιαστικούς όρους που μας θέτουν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής. Αν θα έχουν ή όχι αυτοδυναμία, αν θα έχουν ή όχι τη δύναμη να κυβερνήσουν. Αν θα έχουν τη λαϊκή «άδεια» να καταλάβουν τη θέση του πρωθυπουργού.

Είναι κρίσιμες με μια και απλή έννοια:
θα αποφασίσουμε για την Ελλάδα και τα παιδιά μας.
Η ψήφος πλέον δεν αφορά μόνο στον εαυτό μας, δεν είναι μια προσωπική επιλογή. Η επιλογή μας δεν αφορά καν μόνο στους γύρω και στους σύγχρονούς μας. Επηρεάζει ακόμη και τα δισέγγονά μας. Με βάση τη δική μας ψήφο, θα καθοριστεί το μέλλον ακόμη και των αγέννητων γενιών. Και της Ελλάδας των επόμενων δεκαετιών.

Δυο χρόνια τώρα μαστιγώνουμε τους πολιτικούς. Και πολύ καλά το κάνουμε. Γιατί διαχειρίστηκαν τη θέση τους σα να επρόκειτο για την πατρογονική περιουσία. Ανέλεγκτοι, και με ασυλία. Καλώς, λοιπόν, τα βάζουμε μαζί τους. Επειδή μας οδήγησαν μέχρι εδώ, στο τέλμα. Κι επειδή, επικαλούμενοι αυτό το τέλμα, μας έκοψαν το μέλλον. Ακύρωσαν τα όνειρα των παιδιών μας. Έσβησαν τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Οδήγησαν πολλούς στην αυτοκτονία κι ακόμη περισσότερους στη φτώχεια και την ανέχεια. Ξεπούλησαν τον άνθρωπο και την πατρίδα μας, στο όνομα των αγορών και της Μέρκελ, της πολιτικής εκπροσώπησής τους. Αποδείχτηκαν πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. Και συνάμα συμφεροντολόγοι, αφού πολλοί απ’ αυτούς δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να βουτήξουν το χέρι στο βάζο με το μέλι.

Για σκεφτείτε, όμως:
ποιος εξέλεγε αυτούς τους κακούς ή και ανάξιους αντιπροσώπους μας; Δεν υπήρχε – κατά κανόνα- διαδικασία διορισμού, αλλά ανάδειξης με εκλογές. Αντιπροσώπους τους είπαμε...

Τώρα που κοντοφτάνουν λοιπόν οι εκλογές, ας σκεφτούμε τι συνέβαινε τόσα χρόνια και πώς εμείς, η «από δω πλευρά», λειτουργήσαμε. Ή, πιο σωστά, πολλοί από την πλευρά των ψηφοφόρων.

Πώς πορευτήκαμε μέχρι τώρα; Ας σκεφτούμε πώς λειτουργήσαμε επί δεκαετίες.

Πολλοί ξεπουλούσαν την ψήφο τους, έναντι πινακίου φακής. Για έναν διορισμό ή για μια υπόσχεση διορισμού. Για μια κρατική χρηματοδότηση ή για μια υπόσχεση κρατικής χρηματοδότησης. Για μια άδεια περιπτέρου ή για μια υπόσχεση άδειας περιπτέρου. Για μια επιδότηση που δεν δικαιούνταν ή για μια υπόσχεση επιδότησης που δεν δικαιούνταν.

Μια θέση δίπλα στο βουλευτή, μια σχέση μαζί του, μια κουμπαριά που θα έδενε αυτή τη σχέση, θεωρούσαμε ότι θα εξασφάλιζε τη ζωή μας, έναντι των υπολοίπων. Με άνομους και αθέμιτους όρους.

Η ζωή μας όλη γύριζε γύρω από την ανάγκη να έχουμε έναν δικό μας βουλευτή. Όχι για να μας εκπροσωπήσει ως κοινωνία, αλλά ως πρόσωπα, ως ίδιον συμφέρον. Η ανάγκη να έχουμε τον «δικό μας βουλευτή» δεν ταυτιζόταν φυσικά με την ιδεολογική τοποθέτηση ή τη ρομαντική πλευρά της πολιτικής. Στόχος ήταν ο βουλευτής να είναι περίπου ο άνθρωπος που θα μας εξυπηρετούσε. Κυρίως όταν η εξυπηρέτηση του συμφέροντός μας δεν μπορούσε να γίνει στα όρια του νόμου. Ή όταν ήταν αντίθετο με την έννοια του ευρύτερου συμφέροντος.

Παραδείγματα; Άπειρα!

Όλο αυτό τι συνέπειες είχε; Γίναμε μια κοινωνία των κολλητών. Μια κοινωνία των ημετέρων.

Επιλέγαμε ως αντιπρόσωπο όχι τον ικανό και άξιο, όχι εκείνον που μπορούσε να βοηθήσει το κοινωνικό σύνολο. Αλλά αυτόν που είχε δώσει την υπόσχεση να μας εξυπηρετήσει προσωπικά.

Θυμάμαι πριν σχεδόν δύο δεκαετίες έναν αποτυχόντα, τελικά, υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ να προβλέπει την αποτυχία του για έναν και μόνο λόγο: «δεν έχω τη δυνατότητα να υποσχεθώ διορισμούς ή εξυπηρετήσεις δανείων, δεν έχω τις προσβάσεις», μου είχε πει. Δεν ξέρω τελικά αν ήταν αυτός ο λόγος της μη εκλογής του, αλλά επαληθεύτηκε.

Πόσες φορές δεν είπαμε, «αυτός είναι καλός, αλλά δεν είναι του κόμματός μου»; Του «κόμματός μου» μπορεί να μην άξιζε, αλλά ήταν «ο δικός μου», αυτός που θα μου έδινε τη δυνατότητα να ανοίξω δικούς μου δρόμους, με μια εξυπηρέτηση.

Είναι μια πραγματικότητα αυτή ή όχι; Το έκαναν πολλοί, ίσως η πλειοψηφία των Ελλήνων, αυτό ή όχι;

Σήμερα βέβαια τα πράγματα άλλαξαν. Διαπιστώνουμε στην ίδια τη ζωή μας τις συνέπειες αυτών των επιλογών μας. Σήμερα διαπιστώνουμε ότι η εν λευκώ εξουσιοδότηση για να εξυπηρετηθεί, αθέμιτα ή άνομα, η επιδίωξή μας, έχει συνέπειες όχι μόνο σ’ εμάς αλλά και στα παιδιά μας και στην ίδια την πατρίδα μας. Αυτό να το θυμόμαστε και την ερχόμενη Κυριακή, την ώρα που θα μπούμε στο παραβάν για να κάνουμε την επιλογή μας. Σε κόμμα και επίπεδο προσώπων.

Όποιος τη ζωή του τόσο φτηνά την αποτιμά, ας την βάλει στη ζυγαριά με την κομματική τιμή και θα τη βρει ελλειμματική. Κι αν η κομματική αξία βαραίνει γι αυτόν πιο πολύ από την ιδιότητα του παππού ή του γονιού, τότε απλά κι αυτές οι ιδιότητές του είναι ελλιποβαρείς... Ας μην παραπονιέται μετά για τη χαμένη του ζωή κι ας μην αιτιάται άλλον, πλην του εαυτού του... Ας μη φωνάζει μετά και πάλι μόνο για τους πολιτικούς.

Σε κάθε λαό, άλλωστε, αξίζει και μια συγκεκριμένη εκπροσώπηση.

Ας έχουμε λοιπόν στο μυαλό μας ότι την ερχόμενη Κυριακή κρίνεται πρωτίστως η ευθύνη των εκλογέων. Η δική μας ευθύνη.

Κάποια στιγμή οι εκλογείς πρέπει να αποφασίσουν ότι δεν είναι απλά ψηφοφόροι, και μάλιστα συμφεροντούχοι, που άγονται και φέρονται ως ραγιάδες, με βάση το προσωπικό ή το στενό κομματικό συμφέρον. Αλλά ότι είναι πολίτες. Μέλη μιας κοινωνίας, στην οποία έχουν πάνω απ’ όλα υποχρεώσεις και ευθύνες.

Όταν, φτάνοντας στην κάλπη, έχουμε κατανοήσει ότι η ψήφος μας είναι ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας και την πατρίδα μας, κι όχι μόνο απέναντι στο κόμμα ή στον κουμπάρο υποψήφιο, τότε όλα θα είναι διαφορετικά. Γιατί το κριτήριο δεν θα αποτελέσει ο εαυτός μας, αλλά το μέλλον των παιδιών μας...

Τώρα λοιπόν που καλούμαστε να ψηφίσουμε, ας μην ξεχάσουμε ότι:

-Είμαστε έλλογα όντα που ονειρευόμαστε, αλλά δεν κοιμόμαστε ούτε ξεχνάμε

-Μας νοιάζουν περισσότερο από τον πολιτικάντη της γειτονιάς, τα παιδιά και η πατρίδα μας. Και πλέον η ψήφος μας επηρεάζει και τα δισέγγονά μας, δεν είναι απλά προσωπική υπόθεση

-Τόσο καιρό δεν φωνάζαμε για ψυχοθεραπεία και εκτόνωση, ούτε αποκτήσαμε ένα νέο χαρακτηριστικό, τον μαζοχισμό.

-Όταν έχεις μπροστά σου δύο κακά δεν είναι απαραίτητο να επιλέξεις κάποιο απ’ αυτά

- Δεν τα φάγαμε μαζί

-Το μέλλον δεν θα έλθει τυχαία, από μόνο του, ούτε από κάποια θεϊκή παρέμβαση, αλλά θα το φέρουμε εμείς, με τις επιλογές μας.

-Επιτέλους έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να πούμε το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι

Καλή φώτιση...

Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη

Πηγή:  RAMNOUSIA

«Μέρα Μαγιού μού μίσεψες» Από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου ως την «Bandiera Rossa», οι συγκεντρώσεις την Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο υποστηρίζονται από εργατικά τραγούδια

Θεσσαλονίκη, Μάης του '36. Ο φωτογραφικός φακός της εποχής αποτύπωσε μια μάνα να μοιρολογεί, στη μέση του δρόμου,πάνω από τον νεκρό γιο της. Ο Γιάννης Ρίτσος εμπνεύστηκε από το τραγικό γεγονός και γράφει το 1936 τον «Επιτάφιο»

 H εργατική Πρωτομαγιά, που εορτάζεται σε όλον τον κόσμο, είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη μουσική και το τραγούδι. Διαδηλώσεις ανά τον κόσμο, συγκεντρώσεις, συνθήματα, «υποστηρίζονται» από εργατικά τραγούδια.

Μουσική και τραγούδι κατά τη διάρκεια του 19ου και 20ού αιώνα, τότε που αναπτύχθηκαν τα μεγάλα εργατικά κινήματα, οι εργατικές ενώσεις και τα συνδικάτα, ακολούθησαν την τάξη των εργατών δίνοντας δύναμη στους αγωνιζόμενους λαούς, σε αυτούς που κατέβαιναν στους δρόμους για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους προς την άρχουσα τάξη. Οι λαϊκοί τραγουδιστές, συνθέτες και στιχουργοί, παιδιά της λαϊκής τάξης ως επί το πλείστον, δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από το να καταγράψουν μέσω της μουσικής και τους στίχους τους όλα όσα συνέβαιναν γύρω τους. Οπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με τους παρακάτω λαϊκούς συνθέτες. Ο Παναγιώτης Τούντας έγραψε το τραγούδι «Εργάτης τιμημένος» το 1932, ένα χρόνο νωρίτερα ο Κώστας Σκαρβέλης γράφει «Το τσαγκαράκι», κομμάτια όπως τα «Φωνογραφιτζήδες», «Θερμαστής», «Σφουγγαράδες» γράφτηκαν από τον Γιώργο Μπάτη το 1935 και το 1936, «Ο εργάτης» του Απόστολου Καλδάρα το 1948 και οι «Φάμπρικες» του Βασίλη Τσιτσάνη το 1950.

Σημαντικοί δημιουργοί

Οι μεγάλες περίοδοι, που αποτελούν πεδίο δημιουργίας για το εργατικό, κοινωνικό αλλά και λαϊκό επαναστατικό τραγούδι στην Ελλάδα, είναι η Μικρασιατική Καταστροφή, η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, η Κατοχή, η Εθνική Αντίσταση, η Απελευθέρωση από τους Γερμανούς, ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε καθώς και η μετεμφυλιακή περίοδος. Τα περισσότερα εργατικά-λαϊκά τραγούδια στην Ελλάδα γράφτηκαν την περίοδο 1922 - 1967, από τους σημαντικούς μουσικούς πρωταγωνιστές της Σμύρνης και της Πόλης όπως οι Τούντας, Παπάζογλου, Σέμσης, Νταλγκάς, αλλά και οι Μάρκος Βαμβακάρης, Μπάτης, Χατζηχρήστος, Θεοδωράκης, Ρίτσος.

Ο τελευταίος άλλωστε εμπνεύστηκε τον «Επιτάφιο», στη Θεσσαλονίκη, τον Μάιο του 1936. Τα εργατικά συνδικάτα της πόλης κατέβασαν τα μέλη τους στον δρόμο για να διαδηλώσουν, με αποτέλεσμα να επακολουθήσουν συγκρούσεις με την Αστυνομία. Ο φωτογραφικός φακός της εποχής αποτύπωσε μια μάνα να μοιρολογεί, στη μέση του δρόμου, πάνω από τον νεκρό γιο της. Ο ποιητής εμπνεύστηκε από το τραγικό γεγονός και γράφει το 1936 τον «Επιτάφιο», στον οποίον περιέχεται το ποίημα «Μέρα Μαγιού μού μίσεψες». Δύο χρόνια αργότερα, η δικτατορία του Μεταξά έκαψε αντίτυπα του βιβλίου κάτω από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Ο «Επιτάφιος» όμως δεν έσβησε από τη μνήμη του ελληνικού λαού. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Γιάννης Ρίτσος στέλνει αντίτυπο του βιβλίου του από το Παρίσι όπου ζούσε τότε ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο συνθέτης, συγκινημένος, μελοποιεί μερικά ποιήματα το ίδιο εκείνο απόγευμα. Ο μελοποιημένος «Επιτάφιος» πρωτοκυκλοφόρησε σε δίσκο το 1960 σε δύο εκτελέσεις.

Διεθνής επιρροή

Τα τραγούδια όμως που συνόδεψαν τους αγώνες της ελληνικής εργατικής τάξης είναι και αυτά που προέρχονται από τη γειτονική Ιταλία. Πρόκειται για κομμάτια που δεν τραγουδήθηκαν μόνο από τους ιταλούς εργάτες αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ειδικά στην Ευρώπη, κομμάτια όπως τα «Bella Ciao», «Bandiera Rossa», «La Lega», «Fischia il vento» («Σφυρίζει ο άνεμος», «Ο ύμνος του ΕΛΑΣ» είναι η ελληνική μεταφορά της σύνθεσης) και «H Διεθνής», είναι κομμάτια που έχουν πλαισιώσει τους κοινωνικούς αγώνες. H εργατική τάξη όμως για να υποστηρίξει τους αγώνες της έχει δανεισθεί και ρωσικά δημοτικά και λαϊκά τραγούδια. Οπως, για παράδειγμα, ο «Βόλγας», οι «Βαρκάρηδες», η «Καλίνκα», ή ακόμη εμβατήρια και ύμνους με παγκόσμια εμβέλεια και σημασία όπως η «Εργατική μαρσεγιέζα», «Πέσατε θύματα αδέρφια εσείς», «Βαρσοβιάνα» κ.ά.

Απο το Βημα

Κατηγορούμενοι και κοινωνικά αμόρφωτοι.

Το πλούσιο και ακριβοπληρωμένο Βιογραφικό όταν οδηγεί σε αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας και του κοινωνικού γίγνεσθαι επιδεικνύει κοινωνική αμορφωσιά.

Τα κομματικά επιτελεία  σήμερα δεν τολμούν να αναγνώσουν και να ανακοινώσουν την πραγματικότητα στους ηγέτες τους! Επικοινωνιολόγοι Δημοσιογράφοι παπαγαλάκια πολιτικοί  και δημοσκόποι, είναι αδύναμοι να μεταφέρουν τι συμβαίνει στο εσωτερικό του εκλογικού σώματος, έτσι ώστε να το αναλύσουν και να προτείνουν  μηνύματα  και διλλήματα που θα περάσουν στο κόσμο.  Εγκλωβισμένοι επί χρόνια να μιλούν μεταξύ τους  και να αλληλο-σιτίζονται  σεβόμενοι τις αυστηρές  ιεραρχίες  τους δεν τολμούν να πουν την αλήθεια ούτε καν μεταξύ τους. Ίσως όμως να μην την αντιλαμβάνονται

Δέκα «κορυφαίους» δι επιλογής έχει ο Βενιζέλος  γύρω του και  ένα επιτελείο της αρέσκειας του ο Σαμαράς. Κανείς όμως δεν  μπορεί  για παράδειγμα να βουτήξει  από τον γιακά –μεταφορικά- τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο να του ρίξει ένα δυο χαστούκια και να τον καθοδηγήσει.  Εσωκομματικά δεν λειτούργει τίποτα καθώς άπαντες ξέρουν ότι με ένα νεύμα του αρχηγού έχουν τελειώσει πολιτικά Έτσι όλοι τους θεωρούν αυθεντίες και οι ηγέτες λειτουργούν ως αυλάρχες.  Στο κοινό απομένει μόνο η παθητική παρακολούθηση καθώς τα κόμματα  αυτά βρίσκονται απελπιστικά στο παλιό και η κοινωνία του έχει ξεπεράσει

Βεβαίως όσοι πιστευτούν ότι υπάρχει ένα παθητικό κοινό είναι κοινωνικά αμόρφωτοι. Το Παθητικό κοινό υπήρχε κάποτε και είναι αυτό που μαζεύεται σήμερα στα στάδια που κάνουν της προεκλογικές εκδηλώσεις. Μόνο αυτό το κοινό  μπορούν να καθοδηγήσουν

Τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Βενιζέλος συνομιλούν καταρχήν μεταξύ τους και προσπαθούν να φτιάξουν  -και να πασάρουν εντελώς  μοναχικά-  την Αυθεντική  και μοναδική τους ανάλυση μέσα στα στάδια σε 2-3 χιλιάδες ανθρώπους.

 Στην συνέχεια περιμένουν από τους επικοινωνιολόγους  και τα επιτελεία τους να στείλουν το μήνυμα παντού. Από πάνω προς τα κάτω. Αυτοί  θα τα στείλουν κυρίως στα ΜΜΕ και στα παπαγαλάκια  τους και θα περιμένουν από το κοινό να αντιδράσει με ένα συγκεκριμένο τρόπο εντελώς παλαιοκομματικά.

Αυτό δεν συμβαίνει πια σχεδόν ποτέ διότι η πολιτική καθοδήγηση αυτού του τύπου έχει τελειώσει. Σε ένα υπερπληθωρισμό ερμηνειών και αναλύσεων λίγη αξία έχει η γνώμη  του κατηγορουμένου. Στην σημερινή πολιτική σκηνή ο Μέσος κοινωνικά μορφωμένος πολίτης βλέπει τηλεόραση και αισθάνεται ως ένορκος. Κόβει ποινές και ετυμηγορίες.

Αντιλαμβάνονται όμως  στα επιτελεία  ότι απολογούνται συνεχώς επί 2 χρόνια; Αντιλαμβάνονται ότι πίσω  την πρόστυχα αστραφτερή  εικόνα  που βγαίνει από τα Παρακμιακά ΜΜΕ, ένας κολοσσιαίος ετερόκλητος μηχανισμός Δημοσίων κατηγόρων αναζήτα την Φώτο,  το σημείο,  το video που θα  κάνει σκόνη την αστραφτερή εικόνα και θα δικαιώσει την ετυμηγορία του.

Η μάχη αυτή είναι  διαρκής και  αδυσώπητη και χαρακτηρίζει την εποχή. Άπαξ το διαδίκτυο  αντιλήφθητε ότι το χρησιμοποίησαν από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ως αφισοκολλητές.  το παιχνίδι αυτό τέλειωσε. Η χρεοκοπία οδήγησε τους πάντες στο ρόλο του Δημοσίου κατήγορου και προσέδωσε στου πάντες την αντίστοιχη κοινωνική μόρφωση.

Το διαδίκτυο δεν είναι πίνακας ανακοινώσεων των δραστηριοτήτων των πολιτικών. Το διαδίκτυο δεν είναι αφισοκολλητής. Έπαιξε αυτό τον ρόλο γιατί έχει ένα αίτημα και χρησιμοποίησε τα κόμματα. Το διαδίκτυο είναι το ίδιο ένα αίτημα από μονό του. Είναι η συμμετοχή και η αναδιαμόρφωση.  Και ο ρόλος του δημόσιου κατήγορου που έχει αναλάβει εσχάτως, είναι καμουφλαρισμένο το ένα και μοναδικό αίτημα για συμμέτοχη και αναδιαμόρφωση.

Από  την πρώτη προσπάθεια που είδαμε -δοκιμαστικά θα μπορούσαμε να πούμε- και αφορούσε το κουτσούρεμα του Καραμανλή το 2007  φτάσαμε στην εκδίωξη του το 2009. Και  από το dialogos,gr  φτάνουμε στα εκατομμύρια Αγανακτισμένων στις πλατείες  που οργανωθήκαν μέσω Facebook και στο αίτημα για άμεση δημοκρατία. Η υπονόμευση του Μνημονίου και η εκδίωξη του Γιωργάκη,  η δημοκοπική συρρίκνωση του Δικομματισμού όλα είναι έργα του διαδικτύου. Το Διαδίκτυο σχόλασε 3 πρωθυπουργούς σε 5 χρόνια  αν και όλοι τους ήταν ευλογημένοι από τα ΜΜΕ.

Ακόμη είδαμε την διαδικτυακή γέννηση του κόμματος των Αν. Ελλήνων, τους Πειρατές, το Δεν πληρώνω και στην γιγάντωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής αυγής. Όλα διαδικτυακά όποιος έβαλε  το διαδίκτυο στην πολιτική σκηνή μεγαλούργησε

Όλα αυτά τα φαινόμενα οι εκλογολογούντες  ακόμη και οι ηγεσίες των κομμάτων τα κατέταξαν στο πολιτικό περιθώριο. Είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνουν. Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με κοινωνικά αμόρφωτους ίσως και αναλφάβητους του καιρού μας.

Είναι εμφανέστατος ο αναλφαβητισμός του Σαμαρά στο διαδίκτυο και είναι ακόμη πιο εμφανές ότι ο Βενιζέλος αρνείται να μάθει..  Οι διαδικτυακές παρουσίες  τους είναι στου Χατζηνικολάου που είναι κυρίως τηλεοπτικός και βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα.. Είναι εμφανές ότι αμφότεροι δεν έχουν «επαφή», και ότι τα επιτελεία τους και οι ίδιοι προσπαθούν να καθοδηγήσουν και να υποβάλλουν το κοινό μόνο μέσα από  τα ΜΜΕ.   Είναι εμφανές ότι θεωρούν τον κόσμο που μίλα στα χαμηλά πολιτικό περιθώριο. Είναι εμφανές ότι δεν θέλουν να αποδώσουν στην κοινωνία τον ρόλο του δημοσίου κατήγορου και συνδιαμορφωτή. Παρόλα αυτά απολογούνται συνεχώς επί 2 χρόνια, αλλά ούτε αυτό το κατάλαβαν

Πίσω όμως από τα εκατομμύρια διαδικτυακούς συνομιλητές υπάρχουν εκατομμύρια πτυχία αν αυτό σημαίνει κάτι. Αν αυτό στα επιτελεία το  φαντάζονται  ως αμορφωσιά είναι γιατί δεν αντιλαμβάνονται τον κόσμο έξω από το περιορισμένο διανοητικό  τους συμπάν το οποίο περιγράφηκε.

Όπως και αν έχει αμόρφωτοι και μορφωμένοι δεν έχετε επιλογή.  Θα συμ-μορφωθείτε. Οι εκλογές θα φέρουν αυτό που θεωρείτε περιθώριο στο προσκήνιο και θα συμ-μορφωθείτε.

Θα χρειαστεί λίγος χρόνος όμως για να μιλήσουμε σοβαρά μεταξύ μας ως χώρα και οποίος μπορεί να συμμορφωθεί και παρακολουθήσει την κουβέντα μας

θα μείνει στην παρέα.

 Απο papaioannou