Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.
– Η κ.α.π.α. (κίνηση ακομμάτιστων πολιτών αγρινίου - since 21/1/2014) είναι Αστική Εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, και θυγατρική εταιρεία της Κ.Α.Π.Α. (Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών Αγρινίου) – Since 5/8/2011.
Μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση έστειλε ο διεθνούς φήμης Έλληνας
σκηνοθέτης, Κώστας Γαβράς, μιλώντας στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ στο
πλαίσιο της προβολής της νέας του ταινίας με τίτλο «Το κεφάλαιο».
«Μας έχουνε μάθει ότι είμαστε ένα μικρό κράτος, ότι είμαστε μικροί. Δεν
είμαστε μικροί. Μπορούμε να κάνουμε καταπληκτικά πράγματα» τόνισε με
νόημα ο κ. Γαβράς
Στο
σφυρί βγαίνουν σπάνιες χειρόγραφες επιστολές των στρατηγών της
Επανάστασης του 1821 Γεώργιου Καραϊσκάκη και Θεόδωρου Κολοκοτρώνη καθώς
και του πρωτεργάτη του Νεοελληνικού Διαφωτισμού Αδαμάντιου Κοραή.
Ο
γνωστός συλλέκτης Πέτρος Βέργος, για ακόμη μία φορά πρωτοτυπεί στον
χώρο των δημοπρασιών καθώς εξασφάλισε για τους απαιτητικούς πελάτες του
μια μοναδική συλλογή με βιβλία, έγγραφα και χαρακτικά που θα
παρουσιαστούν στις 21 Νοεμβρίου στο ξενοδοχείο "Athens Plaza".
Ανάμεσα
σε αυτά εντύπωση προκαλούν οι επτά επιστολές που φέρουν την υπογραφή
του Γεώργιου Καραϊσκάκη αφού, όπως εξηγεί στην "Espresso" o κ. Πέτρος
Βέργος, θεωρούνται ιδιαίτερα σπάνιες. Οι επιστολές αυτές θα βγουν στον
πλειστηριασμό με τιμή εκκίνησης τα 15.000 ευρώ, ενώ οι έμπειροι
εκτιμητές θεωρούν πως η τιμή πώλησης θα ξεπεράσει τα 20.000 ευρώ.
Εξίσου
σπάνια είναι η επιστολή του Αδαμάντιου Κοραή προς τον Ιταλό συγγραφέα
Angelo Maria Bandini στην Φλωρεντία. Η επιστολή φέρει την υπογραφή του
πρωτεργάτη του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ενώ είναι γραμμένη στα
ιταλικά.
Τριάντα χρόνια μετά την τελευταία
θεατρική παράσταση, το αρχαίο θέατρο Δελφών ανοίγει και πάλι την 21η
Ιουλίου για μία και μοναδική εκδήλωση όπου ο λόγος θα «διασταυρωθεί» με
την μουσική.
Στην εν λόγω εκδήλωση την οποία διοργανώνει το Φεστιβάλ και Αθηνών και
Επιδαύρου συμμετέχουν καταξιωμένοι καλλιτέχνες: αποσπάσματα από έργα του
αρχαίου δράματος και ποίηση θα αποδώσουν οι ηθοποιοί Γιάννης
Βογιατζής, Νίκος Καραθάνος, Ελένη Κοκκίδου, Λυδία Κονιόρδου, Ολια
Λαζαρίδου, Μάγια Λυμπεροπούλου, Βασίλης Παπαβασιλείου, Ρένη Πιττακή και Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου. Το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, που αποτελούν οι Γιώργος Δεμερτζής (βιολί α'), Δημήτρης Χανδράκης (βιολί β'), Ντέηβιντ Μπόγκοραντ (βιόλα) και Αγγελος Λιακάκης (τσέλο), θα ερμηνεύσει τις "Πέντε Ελληνικές Μελωδίες" του Ραβέλ με την συμμετοχή της σοπράνο Λένιας Ζαφειροπούλου και το Κουιντέτο για κλαρινέτο του Μότσαρτ με την συμμετοχή του διακεκριμένου κλαρινετίστα Διονύση Γραμμένου.
Η λογική και η φιλοσοφία της εν λόγω εκδήλωσης
αναπτύχθηκε σε συνέντευξη Τύπου η οποία δόθηκε το μεσημέρι της 12ης
Ιουλίου παρουσία του Αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων,
Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Κώστα Τζαβάρα, της γενικής γραμματέως κυρίας Λίνας Μενδώνη, του προέδρου του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου κ. Γιώργου Λούκου και αρκετών συντελεστών της εκδήλωσης.
«Ο,τιδήποτε επενδύουμε κάθε φορά στον πολιτισμό είναι κέρδος» είπε
μεταξύ άλλων ο κ. Τζαβάρας. Από την πλευρά της η κυρία Μενδώνη έκανε
λόγο για σημασία της εν λόγω πρωτοβουλίας για το άνοιγμα του θεάτρου σε
μια συγκυρία με έντονους συμβολισμούς. Ανέφερε επίσης ότι, σε
συνεργασία με το Σωματείο ΔΙΑΖΩΜΑ έχει γίνει ήδη μελέτη αποκατάστασης
του θεάτρου ενώ το όλο έργο έχει ενταχθεί στο ΕΣΠΑ με προϋπολογισμό
1,3εκ. ευρώ.
Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι η τελευταία εκδήλωση (1992) προτού αρχίσουν
τα έργα αναστηλώσεως του θεάτρου ήταν μία εορταστική μουσική εκδήλωση
για την επέτειο των 100 χρόνων από την έναρξη της μεγάλης ανασκαφής της
Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στον χώρο των Δελφών.
Η Βιβλιοθήκη «Μανώλης Φουντουλάκης», από κοινού με το Ριζάρειο Ίδρυμα και την Ελβετική Πρεσβεία στην Αθήνα, διοργανώνει στην Ελούντα έκθεση του διάσημου Ελβετού φωτογράφου Fred Boissonnas,
που απαθανάτισε σε γυάλινες πλάκες τοπία της Κρήτης, ήθη, έθιμα και
ανθρώπους, πριν από ακριβώς 100 χρόνια, αφού οι φωτογραφίες έχουν ληφθεί
μεταξύ των ετών 1911 και 1913.
Η
τεχνική της ορθοχρωματικής πλάκας, που καθιέρωσε στο παγκόσμιο
φωτογραφικό στερέωμα τον Ελβετό φωτογράφο, οδοιπόρο και θερμό φιλέλληνα Fred Boissonnas
(1858-1946), αποδίδει με μοναδική πιστότητα για τα δεδομένα της τότε
εποχής τις καλλιτεχνικές ευαισθησίες και την αγάπη του για την Ελλάδα
και τους ανθρώπους της.
Τα εκτιθέμενα έργα αποτελούν τμήμα της έκθεσης με τίτλο :
“Fred Boissonnas, Εικόνες της Ελλάδας ”Συλλογή Ριζαρείου Ιδρύματος
που έχει ήδη πραγματοποιηθεί με μεγάλη επιτυχία στο Μονοδένδρι Ιωαννίνων και εν συνεχεία σε Θεσσαλονίκη, Λωζάνη, Αμβέρσα, Λονδίνο, Ναύπλιο, Κέρκυρα και τώρα στην Ελούντα.
Φωτογραφία Fred Boissonnas: Κρήτη, Σπιναλόγκα, 1918
Ιδανικός
χώρος για τη φιλοξενία των φωτογραφιών της Κρήτης, που για πρώτη φορά
εκτίθενται στο νησί, προσφέρεται ο παραλιακός εκθεσιακός χώρος του Κοινοτικού Καταστήματος Ελούντας,
χώρος που «συνομιλεί» τόσο με τη Σπιναλόγκα (στην οποία κατά τη
διάρκεια του φετινού καλοκαιριού φιλοξενείται η διεθνούς φήμης εικαστική
έκθεση του Κώστα Τσόκλη) όσο και με το Κανάλι της Ελούντας, όπου έχουν
τραβηχτεί οι δυο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της Συλλογής με την παλιά
ξύλινη κινητή γέφυρα.
Τα εκθέματα ανήκουν στο Ριζάρειο Ίδρυμα. Η ιδέα και υλοποίηση της συλλογής του υλικού ήταν του αείμνηστου Άγγελου Κίτσου, τη δε επιμέλεια της ‘Εκθεσης έχει αναλάβει ο φωτογράφος Τάκης Αναγνωστόπουλος.
Εκθεσιακός χώρος Κοινοτικού Καταστήματος Ελούντας
Εγκαίνια : Σάββατο 28 Ιουλίου 2012, ώρα 19.00
Διάρκεια έκθεσης : 28 Ιουλίου – 31 Αυγούστου 2012
Ώρες λειτουργίας: 18.00-21.00 καθημερινά
Τηλ επικοινωνίας για ραντεβού: 6945 755655, 6974792688
Τα εγκαίνια της Έκθεσης θα γίνουν το Σάββατο 28 Ιουλίου 2012 και ώρα 19.00 από τον Πρέσβη της Ελβετίας στην Αθήνα κ. Lorenzo Amberg και το Μέλος του Πολυμελούς Συμβουλίου του Ριζαρείου Ιδρύματος κ Νίκο Χούλη. Θα ακολουθήσει αφιέρωμα στο φωτογράφο και το έργο του με θέμα «ΟBoissonnas, μετά από έναν αιώνα, επιστρέφει στην Ελούντα», με ομιλητές τον κ GadBorel , φωτογράφο από τη Γενεύη, απόγονο και μελετητή του Boissonnas και τον κ. Ηρακλή Παπαϊωάννου, Επιμελητή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης καθώς και η παρουσίαση των φωτογραφιών και του Λευκώματος «Fred Boissonnas - Εικόνες της Ελλάδας», έκδοσης Ριζαρείου Ιδρύματος, που θα διατίθεται κατά τη διάρκεια της Έκθεσης.
Χορηγοί
και υποστηρικτές της Έκθεσης είναι η Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου, η
Δημοτική Ενότητα Ελούντας , η εταιρία Μινωικές Γραμμές Α.Ν.Ε., ο Σύλλογος των Απανταχού εξ Ελούντας Κρητών «Η Σπιναλόγκα» και ο κατάλογος καθημερινά μεγαλώνει.
Η Βιβλιοθήκη «Μανώλης Φουντουλάκης»
ιδρύθηκε από τα μέλη της οικογένειας και με τη συμπαράσταση των φίλων
και υποστηρικτών του αγώνα του αείμνηστου Μανώλη Φουντουλάκη, ο οποίος
μέχρι την τελευταία του πνοή δεν έπαψε να μάχεται για την άρση του
κοινωνικού αποκλεισμού των χανσενικών, την αγάπη στο συνάνθρωπο και τη
λατρεία του για την ιδιαίτερη πατρίδα του την Ελούντα και την Κρήτη.
Σκοπός
της είναι η διαφύλαξη και ανάδειξη της τοπικής ιστορίας, του πολιτισμού
και της παράδοσης στην Ελούντα, η καλλιέργεια της φιλομάθειας και της
βιβλιοφιλίας στη νέα γενιά και ιδίως στα παιδιά.
Η
εγκατάσταση της Βιβλιοθήκης στο φιλόξενο χώρο του Δημοτικού Σχολείου
Ελούντας, όπου λειτουργεί και ως δανειστική βιβλιοθήκη, σχεδιάστηκε και
κατασκευάσθηκε με την ευγενική προσφορά της παραγωγής της τηλεοπτικής
σειράς «Το Νησί». Κατά τη διάρκεια των πρώτων 18 μηνών ζωής της,
λειτούργησε ως ένα κύτταρο πολιτισμού που έλειπε από τον τόπο, με την
επανέκδοση της μετάφρασης στην ελληνική του βιβλίου του Ζουλιέν Γκριβέλ
«Η νόσος του Χάνσεν στην Ελλάδα και στην Κρήτη κατά τον 20ό αιώνα», παρουσιάσεις
βιβλίων στην Ελούντα, στον Άγιο Νικόλαο και στην Αθήνα, διαγωνισμό
αποστήθισης στίχων του Ερωτόκριτου για τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου
της Ελούντας κ.α.
Κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου ο πολιτισμός γιορτάζει. Από το 1962 η μέρα αυτή ανήκει στο θέατρο, μιας και είναι η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Καθιερώθηκε από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου και θεωρείται κορυφαίο γεγονός για την παγκόσμια θεατρική κοινότητα.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, αρκετές σκηνές θα τιμήσουν την ημέρα με χαμηλά εισιτήρια ή άλλου είδους εκδηλώσεις.
Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου επιλέγει κάθε χρόνο μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα - μέλος του για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο.
Αυτή τη χρονιά επέλεξε ως «πρέσβη» για την διάδοση της γιορτής τον Αμερικανό ηθοποιό, παραγωγό, σεναριογράφο, συγγραφέα και σκηνοθέτη, Τζον Μάλκοβιτς. Αυτήν τη θέση παλαιότερα την είχαν αναλάβει εξέχοντες άνθρωποι του πολιτισμού όπως οι Ζαν Κοκτό, Άρθουρ Μίλερ, Λόρενς Ολίβιε, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο και ο δικός μας Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Το μήνυμα του Τζον Μάλκοβιτς
«Είναι τιμή μου που το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της Ουνέσκο μου ζήτησε να χαιρετίσω την 50η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Θα απευθυνθώ σύντομα στους συνάδελφους του θεάτρου, φίλους και συντρόφους.
Μακάρι η δουλειά σας να είναι πειστική και αυθεντική. Μακάρι να είναι βαθιά, συγκινητική, στοχαστική και μοναδική. Μακάρι να μας βοηθά να στοχαζόμαστε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και μακάρι αυτός ο στοχασμός να είναι ευλογημένος με θάρρος, ειλικρίνεια, ανυποκρισία και χάρη.
Μακάρι να είστε σε θέση να ξεπερνάτε τις αντιξοότητες, τη λογοκρισία, τη φτώχεια και το μηδενισμό, αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλοί από εσάς θα είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε.
Μακάρι να είστε ευλογημένοι με ταλέντο και αυστηρότητα για να μας διδάξετε πώς χτυπά η καρδιά σε όλη την πολυπλοκότητα της, και να έχετε την περιέργεια και την ταπεινότητα να το κάνετε έργο ζωής.
Και μακάρι οι καλύτεροι από εσάς, γιατί μόνο οι καλύτεροι από εσάς, και μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες και σύντομες στιγμές, να καταφέρετε να διατυπώσετε το βασικότερο των ερωτημάτων: “Με ποιό τρόπο ζούμε;” Καλή τύχη!»
Ο Κάρολος Κουν μιλά για τους νέους ηθοποιούς και τη θεατρική εκπαίδευση.
Αποσπάσματα από την επομπή Παρασκήνιο της ΕΤ1 που προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 2008 και περιέχει κομμάτια από συνεντεύξεις του Κάρολου Κουν στον Φρέντυ Γερμανό καθώς και στο Παρασκήνιο του Σωτήρη Αναστασιάδη το 1976.
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε. Έγινε διάσημος στην Ευρώπη, ειδικά στην Γερμανία από όπου καταγόταν, για την τρυφερή αλήτικη γραφή του και την συμπόνια του για όλους τους απόκληρους της γης,
Eπνιξε πολλές φορές τα φαντάσματά του σε λίμνες από αλκοόλ, θύμωσε και έγινε βίαιος επειδή ο πατέρας του δεν τον απόδεχθηκε ποτέ και πέρασε στην ιστορία της λογοτεχνίας ως ο βασικός της απόκληρος, ο παρίας, αυτός που πολλοί θαύμαζαν, μα κανένας δεν ήθελε για φίλο.
Σκληρός κριτικός του χιλιονεκραναστημένου "αμερικάνικου ονείρου", συμπαθής σε όλους τους περιθωριακούς, βαθιά πληγωμένος από την πατρική απόρριψη, τεχνήτης των ωμών λέξεων που συνθέτουν ποίηση, αρνήθηκε να πολεμήσει για την πατρίδα, όντας ο ίδιος χωρίς πατρίδα, γιατί αν δεν σε αγαπούν, δεν ανήκεις πουθενά, έζησε περιπλανώμενος και άστεγος για μεγάλα διαστήματα της περιπετειώδους ζωής του, δούλεψε στο δημόσιο ταχυδρομείο της Αμερικής, παντεύτηκε δύο φορές και το 1969, ο Τζον Μάρτιν, του έδωσε τα απαραίτητα προς το ζειν, για να μην ξανάπει ποτέ στο ταχυδρομείο, απλά να γράφει, να μιλά με την γραφή του και έτσι παράτησε την βαρετή καρέκλα και από τότε έγραψε άλλα 61 έργα.
Ο Ζαν Ζενέ και ο Σαρτρ, τον χαρακτήριζαν ως τον σημαντικότερο αμερικανό ποιητή, πατέρα του βρώμικου ρεαλισμού στην ποίηση, αλλά οι ακαδημαϊκοί κύκλοι ποτέ δεν τόλμησαν να παραδεχτούν την δυναμική του έργου του. Γιαυτούς, ο Μπουκόφσκι θα είναι πάντα ένα ενοχλητικό περιθώριο, ένας παραληματικός μέθυσος.
Στον τάφο του υπάρχει η ρήση "Μην προσπαθείς". Πολλοί θα το δουν σαν παραίτηση. Πίσω από τα λόγια του υπάρχει όμως η προτροπή της ενέργειας, της πράξης. Δεν ήταν ο κλασικός νωθρός διανοούμενος.
Ο Μπουκόφσκι γράφει ρεαλιστική ποίηση, έξω από τις νόρμες του ακαδημαϊκού ρεαλισμού, δίνει σάρκα και οστά στα παραμύθια του γιατί μιλάει για αληθινούς περιθωριακούς, που υπάρχουν όσο και αν ο συντηριτισμός προσπαθεί πάντα να απωθεί. "Πράξε", είναι αυτό που θέλει να μας πει ο ποιητής.
Αν ζούσε σήμερα θα ήταν 92 χρονών
Οι δεινόσαυροι, εμείς
Γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν
καθώς ο κ. Θάνατος γελά
καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται
καθώς το αγόρι στο σούπερ μάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου
καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους
καθώς ο ήλιος κρύβεται
είμαστε
γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους
με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό
με μπαρ όπου οι θαμώνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους
με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα
γεννημένοι έτσι
με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις
με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος
σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά
σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες
γεννημένοι μέσα σʼ αυτό
περπατώντας και ζώντας μέσα σʼ αυτό
πεθαίνοντας λόγω αυτού
μένοντας άφωνοι λόγω αυτού
ευνουχισμένοι
έκλυτοι
αποκληρωμένοι
λόγω αυτού
εξαπατημένοι από αυτό
χρησιμοποιημένοι από αυτό
εξευτελισμένοι από αυτό
εξοργισμένοι και απηυδισμένοι από αυτό
βίαιοι
απάνθρωποι
λόγω αυτού
η καρδιά έχει μελανιάσει
τα δάχτυλα πλησιάζουν το λαιμό
το όπλο
το μαχαίρι
τη βόμβα
τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρυνόμενο θεό
τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι
το χάπι
τη σκόνη
γεννημένοι σʼ αυτό το θλιβερό θανατικό
γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος
που σύντομα δε θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους
και οι τράπεζες θα καούν
το χρήμα θα καταστεί άχρηστο
θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες δολοφονίες στους δρόμους
θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι
η γη θα είναι άχρηστη
η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση
η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών
εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη
ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο
οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς
η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά
ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού
τα δέντρα θα πεθάνουν
η βλάστηση όλη θα πεθάνει
ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων
η θάλασσα θα μολυνθεί
οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν
η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός
σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο
οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες
και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές
την έλλειψη προμηθειών
το φυσικό φαινόμενο της φθοράς
Η μεγάλη κυρία του παραδοσιακού μας τραγουδιού, η Δόμνα Σαμίου, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 84 ετών, το βράδυ του Σαββάτου, μετά από προβλήματα υγείας που παρουσίαζε το τελευταίο διάστημα. Η σπουδαία ερμηνεύτρια νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμινγκ, καθώς έπασχε από λευχαιμία.
«Δεν είμαι τραγουδίστρια με την επαγγελματική σημασία της λέξης, δεν τραγουδάω σε δημοτικά κέντρα ή σε πανηγύρια για τη διασκέδαση μιας ορισμένης πελατείας. Τραγουδώ μόνο όπου πιστεύω πως εξυπηρετώ τη διατήρηση και τη διάδοση του δημοτικού τραγουδιού, έτσι ατόφιο όπως έφτασε σε μας από την παράδοση. Προσπαθώ να μιμηθώ τον τρόπο που τραγουδάει ένας Μακεδόνας, ένας Θρακιώτης, ένας Ηπειρώτης ή ένας Κρητικός. Στην αρχή ξεκίνησα να κάνω αυτό που κάνω από αγάπη για το δημοτικό τραγούδι, και μάλιστα σε εποχή που ο κόσμος το περιφρονούσε και δεν έδινε σημασία. Αργότερα, η κακοποίηση που γινόταν σε βάρος του δημοτικού τραγουδιού και μάλιστα από τους ίδιους τους λαϊκούς μουσικούς και μετά από τους συνθέτες και τους ελαφρούς τραγουδιστές, με σπρώξανε να ασχοληθώ περισσότερο και να προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις να δώσω την ευκαιρία στον κόσμο να γνωρίσει το γνήσιο δημοτικό τραγούδι», έλεγε ίδια η Δόμνα Σαμίου, περιγράφοντας τη σχέση της με το τραγούδι.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Καισαριανή της Αθήνας. Οι γονείς της ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες από το Μπαϊντίρι, χωριό της περιοχής της Σμύρνης. Σε ηλικία 13 ετών, η Δόμνα Σαμίου έχει την πρώτη διδακτική επαφή με τη βυζαντινή και τη δημοτική μουσική αλλά και με τη λογική της επιτόπιας έρευνας, μαθητεύοντας κοντά στον Σίμωνα Καρά, στο «Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής», ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό Γυμνάσιο.
Ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά αρχίζει η σχέση της και με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ όπου αργότερα, το 1954, προσλαμβάνεται στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής.
Το 1963 αρχίζει τα ταξίδια της στην επαρχία για επιτόπιες καταγραφές και συγκέντρωση μουσικού υλικού για το προσωπικό της αρχείο, με δικά της μηχανήματα. Το 1971, χρονιά ορόσημο για την μετέπειτα πορεία της, παρουσιάζεται δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο συνερμηνεύοντας παραδοσιακά τραγούδια επί σκηνής, δίνοντας μια μεγάλη στροφή στη σχέση των νέων της εποχής με την παραδοσιακή μουσική.
Από το 1960 κυκλοφορούν δίσκοι της σε Ελλάδα, Γαλλία και Σουηδία, που σηματοδοτούν την απήχηση του έργου της στον κυρίως ελληνισμό και στην ελληνική ομογένεια.
Σημαντικοί σταθμοί του έργου της
Το 1979, ο σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου Αλέξης Σολωμός, της ανέθεσε τη μουσική επιμέλεια για τους Όρνιθες του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκαν πρώτα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και στη συνέχεια στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.
Το 1993, ο Γιώργος Θεοδοσιάδης της ανέθεσε την επιμέλεια της «ζωντανής» μουσικής του «Αγαπητικού της Βοσκοπούλας» που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο
Στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού τραγούδησε για τέσσερις συνεχείς χρονιές (1995-1998).
Μεγάλη αναγνώριση της δίδεται από το Μέγαρο Μουσικής, όπου παραδίδει συναυλίες με Ακριτικά Τραγούδια (Μάιος 1995) και ελληνικά παραδοσιακά κάλαντα (Χριστούγεννα 1996), καθώς και το αφιέρωμα που της έκανε ο ίδιος φορέας τον Οκτώβριο του 1998 για τα 70 της χρόνια.
Το 1981 δημιούργησε τον Καλλιτεχνικό Σύλλογο Δημοτικής Μουσικής «Δόμνα Σαμίου», όπου και συνέχιζε μέχρι τέλους την ίδια ποιοτική και αξιόλογη δισκογραφική της παραγωγή.
Παράλληλα, από το 1994 ως το 2001, παραδίδει μαθήματα δημοτικού τραγουδιού στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων.
Το έργο της έχει ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα και την ελληνική γλώσσα έχοντας παρουσιαστεί μέσω συναυλιών- σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της αμερικανικής ηπείρου και σε πόλεις της Αυστραλίας.
Για την προσφορά και την αφοσίωση της στην μουσική είδε το έργο της να αναγνωρίζεται πολλαπλά και τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, με αποκορύφωση την απονομή μεταλλίου από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο, το 2005.
Επίσης, το 2006 της παραδίδεται, το βραβείο Αρίων για την συνολική προσφορά της στην διάσωση του δημοτικού τραγουδιού.
Η Δόμνα Σαμίου δεν σταμάτησε - έως και την τελευταία στιγμή- την έρευνα και την καταγραφή της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.
Μία άγνωστη παρτιτούρα για σόλο πιάνο του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ανακαλύφθηκε μέσα σε ένα σημειωματάριο, γραμμένη από επαγγελματία γραφέα του Τυρόλου.
Η παρτιτούρα, που χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του 1780, εντάσσεται στη νεανική περίοδο του Μότσαρτ. «Το μουσικό ύφος ταιριάζει με άλλα πρώιμα έργα του διάσημου μουσικοσυνθέτη», αναφέρει ο μουσικολόγος Ulrich Leisinger, επιστημονικός συνεργάτης του ινστιτούτου Μότσαρτ.
Ειδικότερα, το συγκεκριμένο κομμάτι ο Μότσαρτ το συνέθεσε το 1756, σε ηλικία δεκατριών ετών και πριν από ένα ταξίδι του στην Ιταλία το οποίο διήρκεσε 36 μήνες. Η παρτιτούρα που ανακαλύφθηκε από τον Hildegard Herrmann-Schneider είναι μεταγενέστερη.
Σε κάθε σελίδα της παρτιτούρας αναγράφεται το όνομα του συνθέτη. Όπως ανακοίνωσε το Ίδρυμα Μότσαρτ θα παρουσιαστεί δημόσια στις 23 Μαρτίου στο Σάλτσμπουργκ απο τον πιανίστα Florian Birsak.
Πηγη tvxs
Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ κονσέρτο για πιάνο Νο.21
Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που συνέβησαν πραγματικά και ύστερα τις πήρε ο χρόνος και τις φόρτωσε με τόση μαγεία που ακούγονται χρόνια μετά σαν παραμύθι βγαλμένο απ’ την λαϊκή παράδοση. Οι ιστορίες του μεσοπολέμου, τόσο μακρινές, τόσο ξένες απ’ το σήμερα και την τρέχουσα εποχή, κι όμως, τόσο κοντά μας, τόσο δικές μας· στη φαντασία μας αποτυπωμένες σε μαύρο-άσπρο, ή σε τόνους σέπια, με κίνηση σαν κωμωδία με τον Σαρλώ, γρήγορη, λίγο σπασμωδική που ακόμα κουβαλάει την πρώιμη φόρα της βιομηχανικής επανάστασης
Ειδα μάτια
Ο Αττίκ παντρεύτηκε τρεις φορές και έζησε φοβερά πάθη που τράνταξαν ολόκληρη την Αθήνα με την ένταση και τον ρομαντισμό τους. Ένα τέτοιο πάθος μας φέρνει στην σημερινή μου αφήγηση. Η ιστορία του Αττίκ με την δεύτερη σύζυγό του, Μαρίκα Φιλιππίδου, αποτέλεσε ένα από τα πιο θρυλικά ρομάντζα της εποχής· υπήρξε ένας έρωτας παθιασμένος και εκρηκτικός, για χάρη του οποίου συνθέτει το μεγάλο σουξέ της εποχής «Είδα Μάτια Πολλά» (1909-1910), τραγούδι που αγαπήθηκε ιδιαίτερα απ’ το αθηναϊκό κοινό.
Ο γάμος του με την Φιλιππίδου κράτησε λίγο, και σύντομα διαλύθηκε, καθώς η γυναίκα του τον εγκατέλειψε το 1914 για τον αξιωματικό του ιππικού Σταμάτη Μερκούρη. Από τον δεύτερο γάμο της γεννήθηκε το 1920 η Μελίνα Μερκούρη. Ένα βράδυ του 1930 το ζεύγος Μερκούρη επισκέπτεται το υπαίθριο θέατρο όπου έπαιζε η «Μάντρα». Το περιστατικό αφηγείται ο Αλέκος Σακελάριος. Τη στιγμή που το κοινό συνειδητοποιεί την παρουσία της πρώην γυναίκας του Αττίκ και του συζύγου της ξεκινά περιπαικτικά και με ζέση να ζητάει απ’ τον καλλιτέχνη να τραγουδήσει το «Είδα Μάτια».
Ο Αττίκ άκουσε το αίτημα του κοινού του. Είδε τα περιπαικτικά βλέμματα. Είδε ίσως τα γαλανά μάτια της κυρίας Μερκούρη, ή νόμισε πως τα είδε, τα κοίταξε πάντως. Σηκώθηκε απ’ το πιάνο κι αποχώρησε απ’ τη σκηνή. Δέκα λεπτά αργότερα επέστρεψε και τραγούδησε ένα καινούριο κομμάτι, ένα κομμάτι που συνέθεσε μέσα στο δεκάλεπτο της απουσίας του. Το «Ζητάτε να Σας Πω», είναι ένα τραγούδι μετουσίωσης του πόνου και του εξευτελισμού. Μια ευθεία και θαρραλέα απάντηση στην απαίτηση του όχλου για αίμα, έστω αίμα της ψυχής.
Πρόκειται για μια παραδοχή της ήττας, τόσο περήφανη και κατηγορηματική που μετατρέπεται σε νίκη, νίκη θριαμβευτική: «Ζητάτε να σας πω/τον πρώτο μου σκοπό/τα περασμένα μου γινάτια/ζητάτε ‘Είδα Μάτια’/με σκίζετε κομμάτια./Σε μια παλιά πληγή/που ακόμα αιμορραγεί/μη μου γυρνάτε το μαχαίρι/αφού ο/καθένας ξέρει/τι πόνο θα μου φέρει». Στις πρώτες δυο στροφές έχει ντροπιάσει τους περιγελαστές του, έχει καταθέσει τα όπλα, κι όμως έχει πάρει τη ρεβάνς και έχει υψωθεί πάνω απ’ όλους τους παρευρισκόμενους. «Είναι πολύ σκληρό/να σου ζητούν να τραγουδήσεις/έναν παλιό σκοπό/που προσπαθείς να λησμονήσεις./Στο γλέντι σας αυτό/δε θα’ τανε σωστό/αντί για άλλο πιοτό/να πιω εγώ φαρμάκι/μ’ ένα τέτοιο τραγουδάκι».
Η μελωδία δεν είναι του σωρού, ούτε φανερώνει τίποτα πως είναι γραμμένη στο πόδι. Το μουσικό αποτέλεσμα είναι ένα ξέσπασμα της μουσικής ευφυίας του Αττίκ, μια επιβεβαίωση ότι στα πιο δύσκολα, ο άνθρωπος μπορεί να βρει το κουράγιο να μετατρέψει την απελπισία και τον πόνο σε έργο. Μοναχός του ο Αττίκ στήνει διάλογο με το κοινό πάνω στη σκηνή, εκθέτει τα κρυφά τους ερωτήματα και τις κακοπροαίρετες προθέσεις και απαντά αποστομωτικά σε όλα. Γιατί «δεν είν’ οι καρδιές/όλες το ίδιο καμωμένες/ούτε κι οι ομορφιές/στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες», και ο εμμονικός πόνος του καθενός δεν μπορεί να είναι αιτία δημόσιου εμπαιγμού.
Ζητάτε να σας πω.
Το «Ζητάτε να Σας Πω» είναι ένα εξαιρετικό δείγμα καλλιτεχνικής μετουσίωσης· του πώς ένα καταστροφικό συναίσθημα μπορεί να μεταβληθεί, να μεταμορφωθεί σε κάτι σπουδαίο. Ο Αττίκ αυτοκτόνησε στις 28 Αυγούστου του 1944 με υπερβολική ποσότητα του υπνωτικού βερονάλ. Αιτία ή αφορμή του απονενοημένου η συμπλοκή του με έναν Γερμανό στρατιώτη που τον χτύπησε με λύσσα όταν ο Αττίκ τον σκούντησε κατά λάθος με το ποδήλατο. Τί έμεινε απ’ αυτόν; Έμεινε το έργο του, η μουσική παρακαταθήκη που δημιούργησε με την πρωτοπορία του, κι αυτή η όμορφη ιστορία του μεσοπολέμου, γεμάτη ήχους, εικόνες κι αρώματα.
